Ken je dat, die huisvrouwstatussen op Facebook? Dingen als ‘Huisje weer lekker gesopt, nu met een goed boek op de bank’ of ‘Onze zoon is eindelijk zindelijk. Nooit meer diarree van de muur schrapen!’  of ‘Met manlief naar het tuincentrum geweest. We zijn weer een kettingzaag en een vijverplant rijker!’ Ik heb altijd gezegd dat ik nóóit zo wilde worden. Als tegenbeweging heb ik ooit, op 28 oktober 2012 om precies te zijn, deze status op Facebook geplaatst:

‘Als ik ooit het type vrouw word dat alleen maar kan praten over haar kinderen (vandaag poepte Fritsje z’n luier halfvol en ik zag de bietjes van gisteren nog zitten. Wat een grote jongen wordt het toch!), het huishouden (vanmiddag welgeteld zeventien schaamharen uit het doucheputje gevist! Zometeen de stofzuigerzak legen, want ik zoek mijn oorbel), mijn geweldige man (Hendrik Pieter-Jan Frits heeft gekookt vanavond, de schat! Alleen jammer dat de lieverd de pizza’s iets te lang in de oven heeft gedaan en we patat moesten gaan halen), de boodschappen (kwam ik Greta tegen in de Aldi, schijnt het dat zij precies dezelfde tampons gebruikt als ik!) of andere burgerlijke dingen (vandaag met cavia Pluisje naar de dierenarts. De buurvrouw zag hem aan voor een plumeau), (Auto naar de garage, vergeten handrem eraf te halen. Domme ik!) en ik mijn humor verlies, zeg dat dan eventjes.’

En nu, ruim een jaar verder, ben ik bijna geworden waar ik zo voor vreesde: Een huisvrouw. Ik kan mensen urenlang vervelen door te praten over de geur van een wc-blok of over de werking van die geweldige nieuwe stofdoek. Toen ik nog thuis woonde had ik nooit geloofd dat het huishouden mij zou interesseren, maar dat is nu wel anders.

Ik ben deze blog begonnen om een beetje te typen over hoe het samenwonen in combinatie met het studeren mij bevalt. Helaas ben ik in maart 2014 gestopt met mijn studie Journalistiek, dus de naam Studerend Stofzuigen is sinds die tijd eigenlijk een beetje gelogen. Het is nu meer ‘Fulltime werkend Stofzuigen’, aangezien ik nu fulltime in de horeca werk. (Ik ben hard op zoek naar iets anders, maar dat is lastiger dan gedacht.)

Ik heet Joyce, trouwens, hoi. Ik ben geboren op 22 november 1990 in Zeewolde. Ik heb twee jongere zusjes en ben sinds 17 maart 2010 samen met Milan.

(Milan en ik.)

Milan studeert in Leeuwarden. Hij woonde daar eerst samen met een vriend, maar is daarna toch zijn eigen stekkie gaan zoeken. Dit werd een ‘enorme’ kamer van wel vijftien vierkante meter. Ik heb bijna een jaar lang elke doordeweekse dag bij hem doorgebracht. Op dat moment vonden we het niks, samen op zo’n klein kamertje zonder enkele privacy vanwege alle huisgenoten, maar als ik er nu aan terugdenk hebben we daar een geweldige tijd gehad. Vooral vanwege de huisgenoten, het rollend naar huis gaan na het stappen en hele dagen samen doorbrengen op een matras met alleen een tv, Xbox, kledingkast, bureau en koelkast in de kamer.

In de zomer van 2013 besloten we dat het tijd was om een woning voor onszelf te zoeken. Omdat ik toch al dag en nacht bij Milan in Leeuwarden was, was het voor ons vanzelfsprekend dat we in Leeuwarden een leuk huisje voor ons samen zouden zoeken. Daar komt bij dat ik in Zwolle studeerde en de aansluiting qua openbaar vervoer honderd keer beter was van Leeuwarden naar Zwolle dan van Zeewolde, waar ik woonde, naar Zwolle. Op 25 juli 2013 kregen we de sleutel van ons huis in Leeuwarden. We gingen van vijftien vierkante meter, een gedeelde douche, badkamer en keuken naar tachtig vierkante meter, twee slaapkamers en álles voor onszelf. Wat een verademing was dat!

(Ons huis in Leeuwarden.)

Helaas ging het nog geen halfjaar later slecht met mijn studie. Ik zag het ook niet zo meer zitten om verder te gaan, omdat ik met steeds meer tegenzin naar school ging en ik ben van mening dat een vervolgopleiding echt leuk moet zijn, aangezien je dat beroep de rest van je leven uit wilt oefenen. Ik heb besloten om te stoppen. Het heeft veel gespreksstof opgeleverd tussen Milan en mij, omdat we heel erg goed moesten nadenken over hoe het nu verder moest. Omdat Milan bijna klaar is met school en we allebei ons werk in Zeewolde hebben (want we gingen de weekenden nog steeds gewoon naar huis), besloten we weer terug te verhuizen naar Zeewolde. Maar dan zouden we niet terug naar onze ouders gaan, maar samen wat zoeken. Onderhand konden we namelijk niet meer zonder elkaar.

En daar zitten we nu. Sinds maart 2014 wonen we samen in Zeewolde. Ik werk vijf dagen per week in de horeca, Milan gaat ongeveer drie dagen in de week heen en weer naar Leeuwarden om naar school te gaan, en werkt daarnaast ook nog drie of vier dagen per week in de horeca. Af en toe leven we ontzettend langs elkaar heen en zien of spreken we elkaar nauwelijks, maar we weten waar we het voor doen.

(Ons huis nu.)

Op deze blog schrijf ik vooral over het dagelijkse leven. En over onze kat Gerrit die vanaf 15 november 2013 bij ons woont.

(Gerrit. Ook wel bekend als Prins Ger.)

Volg me op Bloglovin!