Vanaf het moment dat we het huis waar we nu wonen toegewezen kregen, was Milan bang dat de afstand tussen de bank en de tv te groot zou zijn. Deze was namelijk groter dan in ons huis in Leeuwarden. Ik verzekerde Milan dat het allemaal wel mee zou vallen en dat het tussen z’n oren zat. Na de verhuizing gaf Milan toe dat het inderdaad best meeviel. Maar, óóit zouden we een grotere tv kopen. Ik moet zeggen dat ik zelf wél moeite had met de nieuwe afstand. Ik moest vaak mijn ogen samenknijpen om dingen goed te kunnen zien of lezen. Ik verzekerde mezelf er van dat het door het formaat van de tv kwam en deed er verder niks mee.
Maanden gingen voorbij en we spraken eigenlijk nooit meer over het formaat van de televisie. Totdat de Xbox One uitkwam en de meneer van DHL deze op de dag van uitkomen netjes bij ons kwam brengen. Toen moest er natuurlijk een grotere tv komen. Lang leve de mannenlogica. Want ja, als je Fifa 14 moet doen op een nieuwe Xbox, dan moet dat natuurlijk ook op een nieuwe tv. Alles is namelijk scherper, beter, duidelijker, noem maar op. Om een lang verhaal kort te maken: Er kwam een nieuwe, grotere televisie.
Toen de meneer van DHL de televisie kwam brengen, moest ik even slikken en vroeg me meteen af of het wel op onze tv-meubel zou passen. Milan was ondertussen vreugdedansjes aan het doen en had alles al bijna op z’n plek staan, terwijl ik bedenkelijk stond te kijken. Toen het gevaarte eenmaal op de kast stond, moest Milan ook even slikken. “Hij is wel heel groot, hé?”, was zijn reactie. Ik kon alleen maar bedenkelijk knikken. De huisvrouw in mij kreeg een depressie, want waar moesten de plantjes en kaarsjes nu staan? Die pasten niet meer op het tv-meubel. Milan loste het op door de boxen neer te leggen, en ik was weer helemaal happy.
Tv voor – Tv nu
Ik kocht voor mezelf Zoo Tycoon voor de Xbox One. Ik was lekker aan het spelen, totdat er rechtsboven in het scherm een grijs vakje met witte lettertjes tevoorschijn kwam. Ik kon het moeilijk lezen. Maar goed, ik had er een drukke werkdag op zitten, dus het zou wel komen doordat ik moe was. Uiteindelijk bleek dat ik daar dus altijd last van had.
En dan begint nu het echte verhaal, dit was alleen de aanloop.
Begin september sleepte Milan mij bij de Pearle naar binnen om m’n ogen te laten meten. Ik moest lettertjes oplezen en voelde me echt blind. Uiteindelijk blijkt dat de vorm van m’n ogen niet helemaal goed is en ik de sterkte, schrik niet, -0,75 heb. Echt nihil dus, maar er ging een wereld voor me open. De mevrouw die m’n ogen had gemeten deed mij een -0,75-bril op, en ik kon achterin de winkel zonder enige moeite letters oplezen, terwijl ik daar normaal bij moest knijpen. Ik kocht niet meteen een bril, maar ging eerst kijken of het vergoed werd door de verzekering enzovoort.
Oogmeting.
Een weekje later was ik met Nikki in Harderwijk omdat we spullen nodig hadden van de feestwinkel. We besloten meteen even langs Hans Anders te lopen. Ik had m’n droombril meteen gevonden, maar nam ‘m niet mee. Geen idee waarom niet, eigenlijk.
Op vrijdag 26 september ging ik met m’n vader naar Harderwijk. Hij had op televisie een reclame gezien van Specsavers. We besloten daarheen te gaan, maar ik vond het alleen maar ouwelullenbrillen. Ik wilde toch weer naar Hans Anders. Rond kwart voor zes stapten we de winkel binnen. Er stond een rij, maar wij vermaakten ons wel en besloten te wachten. Uiteindelijk was het vijf voor zes en waren we aan de beurt. Een mevrouw kwam naar ons toe en vertelde dat we over een uurtje weer terug moesten komen omdat ze van zes tot zeven dicht zijn in verband met avondeten. Ik zette mijn sippe gezicht op, zei dat we speciáál naar Hans Anders gekomen waren en dat we hélemaal uit Zeewolde kwamen. “Oké, kom maar mee”, zei ze. M’n ogen werden weer gemeten. Ondertussen kwam de meneer van de Domino’s nog pizza brengen naar de mevrouw uit de brillenwinkel, en daarna koos ik de bril uit die ik graag wilde. “Het duurt twee weken voor hij er is, maar vaak is’ie er wel eerder, hoor”, zei de mevrouw. Om drie minuten over zes stonden we weer buiten. Mijn bril zou er 7 oktober zijn. Spannend!
Maandag 6 oktober. Milan en ik waren in Harderwijk. We besloten meteen even langs Hans Anders te lopen. We waren dan wel een dag te vroeg, maar er was een kans dat m’n bril er al zou zijn. Niets is minder waar. Hij was er nog niet, helaas.
Donderdag 9 oktober. Dit keer had Milan van tevoren even gebeld, en verdomd, de bril was er! Wij crossen naar Harderwijk en ja hoor, daar is’ie: Mijn bril. De jongen zet de bril op mijn neus om hem af te stellen. Ik ben blij, maar dan wordt er roet in het eten gegooid. “Ooeeh”, zegt de jongen, “het glas is niet goed geslepen en steekt hier uit, kijk maar.” Inderdaad, het glas steekt uit. De jongen garandeert dat hij hem vandaag opstuurt en dat het alleen bijslijpen is. Dan gaan ze er morgen mee aan de slag, en kon ik ‘m overmorgen ophalen. Die dag heb ik alleen gewerkt van half acht ‘s ochtends tot vijf uur, dus dat ging ik niet meer redden. Dan maandag maar.
Maandag 13 oktober. Zonder naar Hans Anders gebeld te hebben, rijden we naar de brillenwinkel. Hij zou er zaterdag al moeten zijn, dus waarom zouden we bellen, toch? Maar ook vandaag zit het tegen. In plaats van dat de glazen bijgeslepen worden, worden er volgens het meisje aan het werk hele nieuwe glazen in gezet. Omdat ze op maandag geen leveringen krijgen, belooft ze me dinsdag te bellen. Dan is ze zelf ook aan het werk, dus ze belt sowieso of de bril er is en anders kan ze een datum geven. Prima!
Dinsdag 14 oktober. De hele dag met smacht gewacht op een telefoontje. Niks.
Donderdag 16 oktober. Ik besluit zelf naar Hans Anders te bellen en krijg medewerker Arno aan de telefoon. Ik vraag hem of mijn bril er al is en hij gaat even kijken. “Deze had 7 oktober al binnen moeten zijn, zie ik!?”, zegt Arno. Goed gezien, Arno, jij hebt geen bril nodig. Arno zegt dat hij even naar het hoofdkantoor gaat bellen en dat hij mij daarna terugbelt. Is goed, Arno. Ik heb er een hard hoofd in, maar na een paar minuten belt Arno me inderdaad terug. “Hij is er morgen en je hoeft niet van tevoren te bellen”, verzekert Arno mij. “Zeker weten?”, vraag ik nog. Zeker weten.
Vrijdag 17 oktober. Na het werk gas ik meteen door naar Hans Anders. Eenmaal in de winkel is daar een meneer. Ik zeg dat ik m’n bril op kom halen. “Ah, jij had gisteren gebeld?” Arno weet wie ik ben. Arno trekt een laatje open. Geen bril voor mij. Arno trekt een ander laatje open. Weer niks. Ik vrees weer het ergste. Dan loopt Arno even naar achter, en komt terug met een zakje met daarin eindelijk m’n bril. Jaaaaaaaa! Mijn nieuwe held heet vanaf vandaag Arno.
Er is een wereld voor me open gegaan. Tv kijken met m’n bril geeft me veel meer rust. En het is nou niet dat ik echt stekeblind ben, maar ik hoef niet meer met m’n ogen te knijpen om de ondertiteling op tv te kunnen lezen.
