Op 15 november 2013 haalden wij onze kat Gerrit op. (Volgens mij ben ik een blog al honderd keer op die manier begonnen, maar ik herinner jullie er graag aan.)
Ger woonde eerst bij ons in Leeuwarden. Vaak was hij in de weekenden alleen omdat Milan en ik dan aan het werk waren in Zeewolde, of we namen hem een lang weekend mee naar Zeewolde. Of in de kerstvakantie, toen was hij ook in Zeewolde.

In Leeuwarden was hij nog nooit naar buiten geweest. Dat ging niet, en omdat we hem steeds heen en weer van Zeewolde naar Leeuwarden en weer terug namen, kon hij niet echt goed wennen aan de omgeving. Ook mochten we officieel geen huisdier hebben, dus was een kattenluik niet echt een optie. Het was dus veiliger om hem binnen te houden.

Maar, nu ligt het hele verhaal anders. We zijn weer terug in Zeewolde, alles is een beetje op orde en Ger is gewend aan het huis. Voor mij was het daardoor niet zo moeilijk te beslissen om Ger zo snel mogelijk naar buiten te doen. Donderdag bestelden we een luikje, deze was vrijdag in huis en zaterdag hebben mijn vader en oom een gat in de deur gezaagd en het luikje geïnstalleerd. Milan was minder enthousiast. Als een bezorgde vader, wilde hij Ger liever voor altijd binnen laten. En hij zou Ger’s gezelschap missen, als hij hele dagen buiten was.
Ik wuifde het weg. Ger is een echte buitenkat, en we zouden er vast wel aan wennen als hij hele dagen buiten zou zijn.

En zo geschiedde. Het luikje zit, dankzij het vakmanschap van mijn vader en oom, in de deur en Ger kon eindelijk de wijde wereld in! Met behulp van brokjes en lichte dwang, kroop Ger na enige aarzeling het luikje door naar buiten. (Prins Ger heeft is namelijk nog nooit via een kattenluikje naar binnen en naar buiten geweest, ook niet in zijn vorige huis. Gisteren was dus zijn ontmaagding qua kattenluik.)

(Het hardwerkende klusteam.)

Ik vond het stiekem wel een beetje spannend. Ik had namelijk verwacht dat hij keihard weg zou rennen en nooit meer terug zou komen, maar dat viel mee. Hij ging namelijk eerst een kwartier gras zitten eten. Wannabe koe. Daarna was hij inderdaad snel verdwenen. We liepen de straat nog wel eens rond om te kijken waar hij uithing, en dan stond hij heerlijk tegen de heg van de buurvrouw aan te sproeien of naar vogels te staren. Hij vermaakte zich prima!

Rond etenstijd kwam prins Ger weer terug naar huis en heeft zijn welverdiende maaltijd genuttigd. Daarna wilde hij zo snel mogelijk weer naar buiten. Met een klein beetje hulp, liep hij via het luikje weer naar buiten. Milan was ondertussen aan het werk, en ik werd opgehaald om ergens te gaan eten met mijn lieftallige familieleden. Ger zou zich wel redden, dachten we.

Ik was rond tien uur ‘s avonds weer thuis. Geen Ger. Zelfs z’n eten had’ie niet helemaal opgegeten, zo graag wilde hij dus weer naar buiten. Ik vertelde mijn vader dat Gerrit niet thuis was, en hij vond dat we even moesten zoeken. Mijn vader kwam, met een zaklamp in de aanslag, helpen zoeken. Hij had namelijk met zijn katten wel eens hetzelfde gehad, dat ze verdwaald waren en aan de andere kant van het dorp gevonden werden. Ik vond het geen prettig idee dat Ger misschien ook verdwaald was. En dat hij misschien niet wist hoe hij via het kattenluik weer zelfstandig naar binnen moest. Na een zoektocht van ruim een halfuur gaven we het op. We besloten het luikje open te houden met stukken plakband, zodat Ger in ieder geval naar binnen kon als hij weer thuis was.

Ik appte Milan, die nog steeds aan het werk was, het hele verhaal. Hij is na zijn werk, middenin de nacht, ook nog wezen zoeken met een zaklamp. Maar ook dat was tevergeefs. Ik heb ontzettend slecht geslapen, omdat zich allerlei scenario’s in m’n hoofd afspeelden. Misschien had iemand Ger meegenomen omdat hij geen halsband draagt en ze denken dat het een zwerfkat is (ook al is’ie dik). Of martelden ze hem, want zulke zieke geesten heb je ook. Of ze staken een rotje in z’n kont. Misschien was hij aangereden, opgegeten, gevild, verdronken, verdwaald… In plaats van schaapjes tellen, bedacht ik vreselijke dingen en zo viel ik uiteindelijk ook in slaap.

Vanochtend om half acht ging mijn wekker. Na een korte nacht, rolde ik het bed uit om me klaar te maken voor een drukke werkdag. M’n moeder stuurde me een berichtje of we Ger al gevonden hadden. Met tranen in mijn ogen schreef ik haar terug dat hij nog steeds niet thuis was. Normaal kwam hij ‘s avonds namelijk altijd bij ons op bed liggen, maar daar lag hij nu niet. Ik zei Milan gedag, strompelde de trap af, deed mijn schoenen aan, pakte m’n tas, liep de woonkamer binnen en verrek… Prins Ger lag gewoon te chillen op de bank! Ik was zo blij! Ger niet. Die bleef gewoon liggen, alsof er niets aan de hand was.

(Deze foto is van vanochtend.)

Vanmiddag is hij weer naar buiten geweest, en hij is nu alweer terug. We laten het plakband even om het luikje zitten, zodat hij eraan kan wennen dat hij door dat gat naar binnen en naar buiten moet. Als iemand anders nog tips heeft om een kat te laten wennen aan een kattenluikje, horen wij die graag!

Voorlopig is dit de beste oplossing, en komt hij godzijdank gewoon thuis. Nu maar hopen dat hij vanavond gewoon binnenblijft en bij ons slaapt. Ik heb geen zin nóg meer scenario’s te moeten bedenken.

(Luikje met plakband.)