Gisteren zei ik tegen Milan dat ik vanavond lekker pizza ging eten. En dan niet via thuisbezorgd.nl, maar gewoon zo’n lekker chemisch ding uit de diepvries. Lekker makkelijk die pizza in de oven gooien en geen moeilijke dingen koken. Had ik dat idee maar in m’n hoofd gehouden.

Ik was vanmiddag om half drie klaar met werken. Na de nodige huishoudelijke klusjes en de gebruikelijke knuffels met de katten, kroop ik achter mijn laptop en googlede ‘pizza calzone’. Ik wist namelijk dat mijn vader een recept had voor pizza calzone en hij zei dat het heel makkelijk te maken was. Omdat ik toch niks te doen had, besloot ik dat ik zelf pizza calzone ging maken. Op de site van 24kitchen kwam ik een recept tegen, inclusief filmpje waar Rudolf vertelde over hoe je dit recept het beste kon aanpakken. Ik keek, luisterde en schreef mee, stapte daarna op de fiets om alle ingrediënten te halen bij de supermarkt en begon thuis vol goede moed aan het deeg. Dat ging al fout.

Ik woog de bloem af en gooide dat, net als Rudolf, op een hoopje op het aanrecht. Ik maakte, net als Rudolf, een kuiltje in de hoop bloem en goot daar water en gist in, want dat moest. Bij Rudolf bleef het in het kuiltje liggen. Bij mij braken de dijken en liep al het water het kuiltje uit. Ik probeerde het nog te redden. Dat lukte aardig, maar het hele aanrecht en mijn handen zaten ónder een papachtig bloemmig mengsel. En dat kreeg ik er ook met geen mogelijkheid af. Uiteindelijk moet ik zeggen dat ik een prachtige deegbal had geproduceerd.

De deegbal moest een halfuur rusten. Na dat halfuur haalde ik, met enige trots, een prachtige homp deeg tevoorschijn. Vol enthousiasme begon ik de bal plat te slaan en over het ding te wrijven. Ik was namelijk een klein detail vergeten: We hebben geen deegroller. Ik nam snel genoegen met hoe plat het deeg was, en begon met beleggen. Eerst de tomatensaus, daarna een hele berg groenten en daarna dubbelvouwen die handel! Tijdens het dubbelklappen kwamen er gaten in het deeg. Ik besloot de pizza eerst op de ovenschaal te leggen. En toen flikkerde het hele ding uit elkaar.

Ik zag geen enkele manier om dit nog goed te krijgen, behalve om deze oorlog gewoon in de oven te doen en af te wachten wat er zou gebeuren. Het resultaat is een soort uitgebarsten vulkaan met omliggend pizzadeeg.

Uiteindelijk heb ik de bende toch maar opgegeten. Het was prima te eten, zelfs het deeg smaakte goed. Ik heb besloten om voor de volgende keer een deegroller aan te schaffen en een kooklesje van Rudolf te nemen.

Voor de mensen die wél kunnen koken, zie hier het recept en het bijbehorende filmpje. Ik heb het vlees weggelaten en er allerlei groenten in gedonderd. Eet smakelijk.