Vanmiddag moest ik om twee uur werken. Ik had gisterenavond geen zin om m’n fiets om te rijden, dus die had ik in de voortuin laten staan. Rond half twee vanmiddag liep ik samen met m’n werkblouse de deur uit. Ik bukte om m’n fietssleutel in het slot te steken, maar stopte halverwege omdat er iets op m’n bagagedrager lag. Een rechthoekige kartonnen onderkant met twee vreemd uitziende rubberen voorwerpen, op hun plaats gehouden door een tiewrap. Ik pakte het op, en zag dat het fietslampen waren. Ik kreeg een warm gevoel van binnen. Deze had Milan vast voor mij gehaald omdat we elke keer elkaars fietslampjes jatten. Wat een schatje is het ook!
Eenmaal aangekomen op het werk app ik Milan. ‘Bedankt voor de fietslampjes!’, stuur ik hem. ‘Is dat sarcastisch?’, krijg ik terug. Ik denk na. Ik zeg en schrijf inderdaad vaak dingen met een overdosis sarcasme, maar dit was écht gemeend. Ik snap hem niet. ‘Sarcastisch?’, reageer ik op Milan. ‘Ja, ik had je gisteren toch al dat lampje gegeven?’, stuurt Milan terug. Klopt, inderdaad. Ik krijg zo’n vermoeden dat Milan geen idee heeft waar ik het over heb. Ik leg hem het verhaal uit dat er ineens fietslampjes op m’n bagagedrager lager. Gloedjenieuw, zelfs nog in de verpakking. Hij wist van niks. Ik heb mijn zussen een berichtje gestuurd of een van hen misschien de dader is, maar ook zij wisten van niets. Het blijft tot nu toe één groot raadsel…
(Onderstaande foto is een reconstructie.)
