Maandagmiddag 26 mei was het dan eindelijk zo ver: we gingen Teun ophalen! Paps was zo lief ons even te brengen en Joni ging mee voor de mentale steun (en om “oooooh” en “aaaaah” te roepen bij het zien van de jonge katjes).

Teun is op april 2014 geboren op een boerderij. Hij was dus 51 dagen, oftewel zeven weken toen we hem maandag ophaalden. Volgens internet een week te vroeg om een kat bij z’n moeder weg te halen, maar het was niet anders. En tot nu toe gaat het prima, behalve dat’ie me nu satanisch aan zit te kijken omdat hij het getik van het toetsenbord hoort en mijn vingers wil aanvallen.

Het is echt een schatje! Een ondeugend schatje, dat wel. Maar dat zijn alle kittens. Milan zei een dag geleden nog heel stoer dat hij katten alleen leuk vindt als ze groter zijn. “Teun wordt echt jouw kat, en Ger wordt echt mijn kat”, zei Milan maandag. Helaas voor Milan ga ik nu z’n stoere imago verpesten, aangezien hij druk met Teun in de weer was toen ik vanmiddag van het werk thuiskwam. Optillen, aaien, “aaaaah’s” en “oooooh’s” uitkramen en Teun de hele tijd schattig noemen. Ja hoor, Milan heeft helemaal NIETS met kleine katjes.

Ger moet alleen nog heel erg wennen. De eerste dag was echt drama. De hele tijd blazen en grommen naar Teun. Gisterenavond verstopte Ger zich elke keer achter een deur of op de trap, wachtte tot Teun langsliep en besprong Teun. Vanmiddag lag Teun op de bank te slapen. Ger sprong op de bank en ik dacht dat Ger Teun van de bank zou duwen. Het enige wat’ie deed was snuffelen aan Teun en daarna weer weglopen. Het gaat gelukkig de goede kant op, en we hopen dat ze snel door één deur kunnen, want het is vooral achter elkaar aan rennen en klappen incasseren van Ger.

Een ander ding is de speelsheid van Teun. Als hij zichzelf gaat wassen, raakt hij afgeleid door zijn staart, waardoor hij met zijn staart begint te spelen. Als dit gebeurt terwijl hij op de bank ligt, valt hij van de bank. Dus, als we ‘s avonds naar bed gaan, leggen we oude dekens en kussens om de bank heen, zodat Teun z’n nek niet kan breken. Misschien zijn we ietwat overbezorgd, maar het zij zo.

(Kattenparadijs Smartman)

Ook hebben we de trap volgebouwd, zodat Teun de trap niet op kan. Dat ging de eerste nacht goed. Vannacht hoorden we alleen een piepend miauwtje in onze slaapkamer. Teun heeft de hele nacht tussen Milan en mij in geslapen. Ontzettend romantisch, dat begrijp je. Teun heeft de neiging om aan Milan z’n oor te bijten, aan mijn neus te likken, met de dekens te spelen en ga zo maar door. Veel nachtrust hebben we niet gehad, ook omdat we bang waren dat we per ongeluk op Teun zouden gaan liggen. Maar om hem nou weer beneden te zetten, vonden we ook weer zo zielig.

Genoeg kattenpraat in dit onsamenhangende verhaal. Foto’s!

WAT EEN SCHATJE IS HET HÉ?