Het is maandagavond, tweede pinksterdag. Ik zap tussen radio 3FM en een zender waar bijna alles van Pinkpop wordt uitgezonden. Terwijl ik zit te balen dat we dit jaar niet op Pinkpop zijn (want: uitverkocht vanwege seniele rockers), hoor ik ineens een klap en het geluid van glas wat kapot gaat. Eerst denk ik dat het van de buurvrouw komt. Zij heeft namelijk een puberende dochter, dus er wordt daar wel eens met deuren gegooid en met dingen gesmeten.

Omdat ik buiten in de regen al een rondje had gelopen om Ger te zoeken, bedacht ik me dat ik hem misschien per ongeluk ergens had opgesloten.
Trapkast, geen Ger en geen rommel. Slaapkamer, badkamer en hobbykamer hetzelfde verhaal. Ik haalde m’n schouders op, en ging weer verder waar ik mee bezig was.

Nog geen vijf minuten later hoorde ik weer een knal, deze keer twee keer zo hard als de eerste en het duurde ook veel langer dan de eerste. M’n hart bonkte in m’n keel en de raarste gedachten spookten door m’n hoofd. Misschien was het raam wel ingegooid en wilde er iemand inbreken! Teun was ook geschrokken en we bleven allebei heel even gespannen zitten. Daarna bedacht ik me dat ik de wc nog niet had gecheckt. Leek me onwaarschijnlijk dat Ger daar zat en dat daar glas kon breken, maar ik besloot toch te gaan kijken, samen met een bange Teun. Wat we daar aantroffen was het volgende:

Ik kan er niet veel over zeggen. Er hing een plank boven de wc, en die is er waarschijnlijk op mysterieuze wijze in twee etappes af gevallen. Wij hebben die plank overgenomen van de vorige bewoners. Ik ben blij dat er niet één van ons heerlijk zat te poepen, want dat was waarschijnlijk niet heel goed afgelopen.

Ik denk dat er teveel spullen op die plank stonden. Of de boeddha die op die plank stond moest gewoon heel nodig kakken. Kan niet anders dan dat dat ‘t is.