Stel je even voor. Je bent ergens op bezoek. Van tevoren heb je gemeld dat je echt om 14.00 uur weg moet, want je tante wordt 65 jaar en anders mis je haar surpriseparty. Een paar minuten voordat het twee uur is, sta je op. “Ik ga er vandoor”, zeg je. “Ja, je moet gaan he?”, zegt degene bij wie je op visite bent. “Je tante is jarig, toch?”, vraagt diegene weer. “Ja”, antwoord jij, “ze wordt vandaag 65 en we houden een surpriseparty voor haar.” “Oooh, wat leuk!”, zegt degene bij wie je op visite bent. Ondertussen kijk jij ietwat geërgerd op de klok, want je moet nu ECHT weg. Degene bij wie jij op visite bent lult ondertussen gewoon door: “Ik weet nog wel toen mijn ome Gerard vijftig werd en we een surpriseparty gaven. Wat schrok die man! Zijn hond Scrotum ook, trouwens. Die vloog meteen door het kattenluik naar buiten, best knap voor een Duitse herder hoor!” Je probeert een gemeende glimlach op je gezicht te toveren, terwijl je stiekem kleine stapjes richting de deur zet. “Ooooooh, en wat ook grappig was…”, gaat diegene gewoon verder, “…was dat we chocoladetaart gekocht hadden en ome Gerard allergisch bleek voor chocolade. Daar kwamen we pas achter nadat we hem hadden ondergesmeerd met deze taart. Vol bulten moest hij afgevoerd worden naar het ziekenhuis. Ach ja, meer wijn voor ons, was toen ons motto. En nu kunnen we er om lachen met z’n allen, ondanks dat zijn toestand kritiek was.” Weer knik en glimlach je lief, terwijl je nu half buiten staat. “Heb ik je ooit verteld over tante Annie, die zo dronken was dat ze begon te strippen en uiteindelijk in haar corrigerende ondergoed tegen buurman Frans aan begon te rijden? Nou, ik zal je vertellen, het begon…” vervolgt diegene. Jij wordt boos. “IK MOET NU ECHT GAAN!” En je rent weg.
Weet je dat heel veel mensen dit doen, sterke verhalen lullen net op het moment dat je weg wilt gaan? Volgens mij doe ik dat zelf ook.