Milan en ik wonen in Leeuwarden, onze familie in Zeewolde. De dag voor Kerst vertrok ik daarom richting Zeewolde, met onze kat Gerrit. Want om hem nou drie dagen alleen te laten…
Na drie zeer gezellige dagen waar ik verder niet over ga uitweiden, vertrok ik vanmiddag samen met Gerrit weer naar Leeuwarden. M’n vader hielp me mee met het inladen van alle spullen in de auto. Behalve een krabpaal, een kattenbak en Gerrit’s mandje moesten er namelijk nog vier tassen mee met potten, pannen, cadeaus en andere spullen. Gerrit mocht naast me zitten. Normaal zet ik Gerrit zonder gordel in de auto, maar m’n vader deed de gordel om Ger’s mandje heen ‘voor het geval er iets gebeurt onderweg’.

M’n vader zwaaide me uit en Ger en ik vertrokken richting het noorden. Ik heb de route van Zeewolde naar Leeuwarden en andersom al zó vaak gereden, dat ik het bij wijze van spreken met m’n ogen dicht zou kunnen. Alle bochtjes, paaltjes, borden, windmolens en koeien in de wei zijn mij bekend. Omdat ik de weg zo goed ken, rij ik af en toe wel eens harder dan toegestaan. Er is namelijk een stuk waar je ineens 100 km/h moet gaan rijden. Dat is dan een paar kilometer zo en daarna mag je weer 130 km/h. Drie keer raden wie er op dat stuk géén 100 rijdt… Juist. Ik, ja.

Het stuk van Zeewolde naar Leeuwarden is een enorm saai, lang, recht stuk om te rijden. De eerste paar keren genoot ik intens van het landschap. Nu herken ik het landschap en denk ik steeds weer ‘Ben ik híér pas?!?’. Op het langste stuk, de A6, zit een vrij scherpe S-bocht. Mijn favoriete bocht, noemde ik die altijd. Er staat duidelijk aangegeven dat je daar maximaal 70 mag rijden. Voor de mensen die dyscalculie hebben staan er nog borden naast. ‘U rijdt te snel!’ melden de borden als je er met meer dan 70 kilometer per uur langs sjeest. Als Milan met mij meereed naar Leeuwarden, sloeg hij doodsangsten uit als ik weer met pretlichtjes in m’n ogen zei dat m’n ‘favoriete bocht’ eraan kwam. Scheuren dat ik deed, echt waar. Mensen weten dat niet van mij, maar ik zou zo autocoureur kunnen worden. Heer-lijk vind ik dat, bochten zo hard mogelijk nemen, het gaspedaal goed intrappen, mensen inhalen. Genieten. Het enige nadeel is dat ik een Chevrolet Matiz heb. Niet de meest geschikte auto om te pimpen voor een straatrace, zeg maar.

Altijd als ik die bocht weer eens veel te hard nam, vertelde Milan mij altijd dat een Matiz een andere ligging op de weg heeft dan bijvoorbeeld een BMW of een Audi (Want die scheurden mij altijd voorbij!). Een Matiz is niet gemaakt om zulke bochten mee te maken, vooral niet als het regent. Dit allemaal vanwege de wegligging. Ik luisterde naar Milan’s wijze woorden, vond dat hij zich aanstelde en jakkerde net zo hard de bocht weer door. Het ging toch altijd goed?

Vanmiddag, toen ik met Gerrit onderweg was naar Leeuwarden, regende het. Autorijden met regen boeit mij niet zo. Autorijden over het algemeen niet, trouwens. Milan zegt altijd dat ik rij als een man, dus met m’n rijstijl zit het wel goed omdat deze niet heel schrikkerig en vrouwelijk is. Vanmiddag reed ik nietsvermoedend op mijn ‘favoriete bocht’ af. Radio aan, ruitenwissertje aan, bordje met ‘U rijdt te snel’ aan… Ik denk dat ik honderd reed, zoals ik eigenlijk altijd doe in die bocht. Ik reed op de rechterrijstrook de bocht in en besloot in de bocht de Fiat voor mij in te halen en dus te wisselen naar de linkerrijstrook. Dat ging fout. Ik voelde dat m’n wielen begonnen te slippen, alsof je in de sneeuw uitglijdt. Ik probeerde tegen te sturen, ‘s winters had ik namelijk ook geen enkele moeite om m’n auto weer recht te krijgen in de gladheid, dus het zou dit keer vast ook wel lukken. Ik was dus eigenlijk verbazingwekkend kalm, voor hetgeen wat er gebeurde. Toen ik merkte dat het tegensturen geen zin had, besloot ik te remmen. Het was te laat. Ik schoot naar rechts en ik zag de vangrail steeds dichterbij komen, totdat ik ineens tegen de vangrail tot stilstand kwam. Dit ging allemaal zó snel, dat ik niet eens de tijd had om na te denken en in paniek te raken. Ik stond stil op de vluchtstrook tegen de vangrail aan. Ik zag dat er nog een auto op de vluchtstrook stond, in dezelfde bocht. Twee jongens stonden achter de vangrail en kwamen mijn kant op lopen. Ik zat nog steeds geschrokken met een bonkend hart in de auto. Ik denk aan de airbag. Waarom is die niet ontploft? Uiteindelijk stap ik de auto uit. De jongens vragen hoe het met me gaat. Zij zijn ook uit de bocht gevlogen, net als een andere auto die net weer wegrijdt. Ook deze jongens zijn tegen de vangrail tot stilstand gekomen. Zij kunnen alleen niet meer verder omdat een band van de auto scheef gebogen is. Ze kijken naar de schade van mijn auto en adviseren mij óf verder te rijden, omdat dit in hun ogen wel kan, óf achter de vangrail te gaan staan. Als er nu al drie mensen uit de bocht gevlogen zijn, kan er zo nog een volgen. Ik geef ze gelijk, bedank ze en wens ze sterkte. Daarna stap ik weer in het koekblik van een Matiz en rij verder.

Bij een tankstation heb ik een pakje peuken gekocht en de schade nog eens goed bekeken. Dit gaat me weer een fortuin kosten. Eenmaal weer onderweg merk ik dat de auto af en toe afwijkt naar links. Ik zit mezelf gek te maken. Komt dit door de wind of door die deuk? Zit m’n wiel niet klem? Sla ik straks niet over de kop? Ik moet me inhouden om niet te gaan hyperventileren. Gerrit ligt er trouwens nog altijd rustig bij in zijn mandje waar de gordel omheen zit. Alsof m’n vader het aanvoelde komen en daarom Gerrit vastmaakte met de gordel.

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: Ger en ik zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. We hebben ruim een uur gereden met een enorme deuk in de zijkant van de auto, maar we zijn veilig aangekomen in Leeuwarden, op wat lichte rugpijn na. Álle bochten nam ik verder als een oud omaatje omdat ik bang was weer uit de bocht te vliegen. Ik ben nog niet langs de garage geweest. Daar wil ik mee wachten totdat Milan weer thuis is, want ik ga in m’n eentje nooit onthouden wat de garagemeneer mij adviseert en wat er nou precies kapot is. Wat dat betreft ben ik wél echt een vrouw.

Ik ben bang dat dit me weer een fortuin gaat kosten. Gelukkig heb ik van mijn lieve vriendje een heel mooi kerstcadeau gehad, namelijk een Oudejaarslot. Nu maar hopen op de jackpot…

Zie hier het resultaat van een kusje van een vangrail. De deur aan de passagierskant gaat niet meer open en er zit een kras over de hele zijkant, van deur tot deur. (Klikken op de foto voor meer sensatie.)

En nu, achteraf, realiseer ik me eigenlijk wat een geluk ik heb gehad. Want zoals je misschien aan de deuk kan zien, knalde ik niet heel zacht tegen de vangrail aan. Ik mag gelukkig nog even blijven. Maar gewaarschuwd ben ik wel.