Rss

Archives for : leeuwarden

Trapmatjes

Milan en ik waren vandaag voor het laatst in ons huis in Leeuwarden. Vanochtend om 10 uur hadden wij een afspraak met de makelaar om de laatste ronde door het huis te maken, de meterstanden op te schrijven en de sleutel in te leveren, zodat we het leven in Leeuwarden achter ons kunnen laten. (Behalve Milan dan, want die moet tot de zomer gewoon nog heen en weer naar Leeuwarden. Oeps, sorry!)

Large

(Doei leeg huis in Leeuwarden!)

Omdat we toch in Leeuwarden waren en je daar veel meer bouwmarkten hebt dan in Zeewolde, gingen we op jacht naar trapmatjes. Je weet wel, die halve maantjes op de trap. Dit omdat het de trap netjes houdt, en ik nogal een ster ben in het van de trap vallen.

We begonnen bij Leen Bakker. Ik hoorde van m’n moeder dat die dingen niet zo heel duur waren, zo rond de vijftien euro. Prima, dachten Milan en ik. Dan zouden we zwarte matjes nemen, en waren we klaar. Eenmaal op de afdeling trapmatjes, schrokken we ons een ongeluk. Het eerste setje waar we tegenaan liepen, was 75 euro! Ja, daaaaaag. Voor zestien van die stomme halve maantjes gaan wij echt geen 75 euro betalen. Er waren wel maantjes van rond de twintig euro, maar dat waren van die vieze, vale, geelachtige dingen. Bah. Logisch dat die zo goedkoop zijn; niemand wil die dingen.

Dus, wij snel weg bij de halvetrapmaantjesafdeling, en we terroriseerden de winkel nog even door op zoek te gaan naar een nieuwe kast en alle deuren op te trekken, in de kast te gaan zitten, de deuren hard dichtsmijten omdat er een anti-harddichtgooiding op zat… Heerlijk.

We verlieten de Leen Bakker, en liepen richting Kwantum. Misschien dat de trapmatjes daar goedkoper waren! Dus wij liepen, nadat wij allemaal ‘Aaaaaah’s’ en ‘Ooooh’s’ hadden geroepen vanwege de tuinsets waar we langsliepen, richting de afdeling trapmatjes. En ja hoor, ook hier was de duurste rond de tachtig euro en de goedkoopste 25 euro. Ik begon te klagen. (Vraag maar aan Milan, ik kan heeeel goed klagen.) Mijn klaagzang ging ongeveer zo: “Oooooh, neeee. Waarom zijn die dingen zo dúúr? Is het gemaakt in 1812 of zo, en hebben ze de stof bewaard zodat je betaalt voor antieke trapmatjes? Of is het speciale stof? We gaan toch geen tachtig euro betalen voor zestien van die klote matjes, toch? Toch? Milan, toch?”

Ik klaagde alleen een beetje hard, dus er kwam een medewerker van Kwantum onze kant op, om te ‘helpen’. Hij glimlachte naar ons. Ik viel maar meteen met de deur in huis: “Meneer, waarom zijn deze dingen zo dúúr?” De bebaarde medewerker gaf het briljantste antwoord OOIT: “Ja, mevrouw, dat is gewoon de prijs. Daarom zijn ze zo duur.” “Maar wat is het verschil dan?”, vroeg ik nog. Maar de medewerker met gezichtsbeharing bedacht dat hij een slecht geïmproviseerd verkooppraatje ging houden. “Wat voor trap hebben jullie, een dichte trap?” “Ja, gewoon een trap ja. Met dertien treden…” “Aha”, vervolgde pluisbaard, “Als jullie voor budget gaan, moeten jullie die nemen!” En hij wees naar de goedkoopste. JA, DAT HADDEN WIJ ZELF OOK NOG WEL KUNNEN BEDENKEN. “Maar wat is dan het verschil met die duurdere?”, vroeg ik aan de meneer met baard. “Nou, die goedkope moet je zelf knippen. En deze (wijst duurdere aan) zijn voorgeknipt. Dat zie je aan deze rand aan de voorkant. Deze zou ik ook niet knippen, hoor. Dan gaan ze rafelen.” Echt, een briljante medewerker. Milan had al die tijd knikkend staan luisteren en zei nu: “We kijken even verder, bedankt.” Maar, kapitein zwartbaard vervolgde gewoon zijn praatje. Hij zei nog net niet dat’ie ze thuis zelf ook had. “Ik ga die dingen hier echt niet kopen, hoor. Veel te duur”, zei ik. Milan bedankte de medewerker en we liepen de winkel uit.

We zijn nog bij Carpet Right en Praxis geweest (en bij Beter Bed om naar kledingkasten te kijken en ons kapot te lachen om de prijzen die men daar durft te vragen), maar geen enkele winkel verkoopt die matjes voor vijftien euro. Diep teleurgesteld en zonder trapmatjes stapten we weer in de auto, om richting Zeewolde te rijden. We lieten het koude Leeuwarden achter ons, reden het zonnige Zeewolde tegemoet en wachten vanaf nu álle folders af totdat er zwarte halve maantjes voor op de trap in de aanbieding zijn.

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 2: Het formulierendrama

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 1: De vloerovername (klik hier)

Het was weer één en al stress de afgelopen periode. Vooral van mijn kant dan, Milan blijft overal vrij rustig onder. Of hij laat gewoon niets merken, kan ook nog.

Het formulier wat we bij de belasting moesten aanvragen (wat in deel 1 te lezen is), was inderdaad te laat. Gelukkig heeft Milan een paar dagen eerder de woningbouw gebeld en werd er een aantekening gemaakt dat het formulier iets later kwam. Dit komt vaker voor, dus er was geen man overboord. Formulier één ingeleverd: Check.

Daarna kwam een werkgeversverklaring. Dat was een makkie. Milan en ik zijn allebei met een formulier naar onze werkgever gegaan, en het formulier werd met het grootste gemak ingevuld. Formulier twee ingeleverd: Check.

Een ander formulier wat de woningbouw nodig heeft als je in aanmerking wil komen voor een huurwoning, is een uittreksel van de gemeentelijke basisadministratie. Dat houdt in dat je naar de gemeente moet om een formulier aan te vragen waar je adresgeschiedenis op staat. Van waar je geboren bent tot waar je nu woont en alle adressen waar je daartussen hebt gewoond, staan op dat formulier. Dat is om aan te tonen dat je vanaf 2004 minimaal zes jaar in Zeewolde hebt gewoond, zodat je sociaal gebonden bent aan het dorp. Heb je dit niet, dan is er een jaarcontract van een werkgever nodig om aan te tonen dat je economisch gebonden bent aan het dorp. Wij zijn dus sociaal gebonden.
Op een vrijdagmiddag zijn Milan en ik naar het gemeentehuis in Zeewolde gegaan om zo’n formulier aan te vragen. Wij trekken met ons goede gedrag een nummertje, zijn aan de beurt, gaan bij de mevrouw achter de balie zitten en krijgen vervolgens te horen dat het formulier aangevraagd moet worden bij de gemeente waar je op dit moment ingeschreven staat. In Leeuwarden dus.
Milan is maandag na school meteen naar het gemeentehuis in Leeuwarden gegaan, ik kon donderdag pas weer die kant op omdat ik de rest van de week moest werken. Milan heeft zijn formulier ingescand en gemaild naar de woningbouw in Zeewolde. Uiteindelijk kreeg Milan een telefoontje van de woningbouw dat zijn formulier was afgekeurd. Hij wist zelf niet waarom, maar luisteren is vaak een probleem bij mannen dus ik vergaf het hem. 😉 Wel zat ik, zoals de rest van deze maand, weer eens in de stress omdat het weer een tegenslag was.
Donderdag heb ik mijn formulier aangevraagd en vrijdag ben ik meteen langs de woningbouw gegaan om het formulier daar in te leveren en te vragen waarom Milans formulier was afgekeurd. Wat blijkt: Omdat ik sta ingeschreven bij de woningbouw, staat alles op mijn naam. En omdat ik dus gereageerd heb op de woning, moeten ze mijn gegevens hebben. Als de woningbouw dat nu duidelijk tegen Milan had verteld, had dat een aantal stressvlekken in m’n gezicht gescheeld. Formulier drie ingeleverd: Check.

En als laatste hadden we een soort van verklaring van goed gedrag nodig van onze huidige makelaar. Hij moet dan tekenen dat we geen huurachterstand hebben en elke maand op tijd onze huur hebben betaald. Formulier vier ingeleverd: Check.

Alle papierwerk is ingeleverd en met de financiën zit het volgens de woningbouw goed. Afgelopen vrijdag was het officieel: We hebben een huisje in Zeewolde! Maar het verhaal heeft nog een staartje. Er moet namelijk een hoop geregeld worden met de huidige bewoners van het huis in Zeewolde. Wordt vervolgd…

Om jullie vast een ideetje te geven:

Huis1 Huis2

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 1: De vloerovername

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 2: Het formulierendrama

Zoals jullie weten ben ik gestopt met school. Ik woon nu tijdelijk weer even in Zeewolde bij m’n vader, zodat ik kan blijven werken hier. Milan heeft wel gewoon school, dus hij is de hele week in Leeuwarden. Is wel weer even wennen hoor, deze situatie zo.

Een aantal weken geleden hebben Milan en ik gereageerd op twee huisjes in Zeewolde. Twee weken lang zaten we in de stress, hebben we dingen geregeld hoe we alles zouden doen omdat ons huis in Leeuwarden in april verhuurd wordt. Afgelopen dinsdag was de deadline voor de huizen. Als er voor twaalf uur ‘s middags niet gereageerd werd op de woningen, stonden we bij allebei op nummer één. Het werd spannend en zenuwslopend. Milan belde er na twaalven weer achteraan en nu bleek dat we pas rond vier uur ‘s middags bericht zouden krijgen. Uiteindelijk werd om twee uur al bekend dat we in aanmerking kwamen voor een woning in Zeewolde. Het is nog nooit zo makkelijk gegaan!

Maar nu het volgende. Omdat wij geen fulltime baan hebben, moeten we een zogenaamd IB60-formulier aanvragen bij de belastingdienst. Dat formulier krijg je binnen vijf werkdagen in de brievenbus. Het leuke is dat dat formulier ook binnen vijf werkdagen bij de woningbouw ingeleverd moet worden. Doe je dit niet, dan krijgen we de woning ook niet en gaat’ie naar de nummer 2 op de lijst. Stressmomentje. Maar dat moet goedkomen.

Het stel dat vorige week is komen kijken in Leeuwarden was razend enthousiast, en het contract is getekend. Het is dus officieel dat zij er in april gaan wonen. Milan mailde ze nog even over de overname van de vloer met een bedrag wat we voor de vloer willen hebben. Aangezien wij die vloer ook hebben overgenomen van de vorige bewoonster en wij geen zin hebben om die hele bende eruit te slopen. Kregen we toch een rare mail terug van die stakkers! Wat wij wel niet in ons hoofd haalden dat we ze mailden over de vloer. We hadden toch gezegd dat ze de vloer mochten overnemen? (Ja dat klopt, sukkel. Maar voor iets wat je overneemt moet je BETALEN.) En ze zeiden ook nog dat de vloer bij het huis hoorde, deze er dus bij in zit en zij er niet voor hoeven te dokken. Kansloze stakkers, echt waar.

Het leuke is dat zij contact hebben opgenomen met de makelaar hierover, en dat de makelaar de huurbaas heeft gebeld. Om een lang verhaal kort te maken: De vloer hoort bij het huis. Conclusie: Milan en ik zijn dik genaaid door de vorige bewoonster, aangezien wij die vloer van haar hebben overgenomen. Ik was woest gisteren, echt waar. Ik was in staat zélf die hele vloer uit het huis te slopen. De makelaar belde Milan over deze kwestie en hij wil ons een kleine vergoeding geven voor dit misverstand. In eerste instantie wilde ik dit niet. Het ging mij niet om de centen, maar meer om het principe. Gelukkig is Milan er heel goed in om mij te kalmeren…

Al met al loopt het minder op rolletjes dan we gehoopt hadden. Nu maar hopen dat het formulier van de belasting op tijd komt en dat we dinsdag alles kunnen regelen. Er kan nu niet veel meer fout gaan, toch?

De eerste schoolloze week

Ik ben gestopt met school. Afgelopen vrijdag had ik een gesprek met m’n SLB’er (Studieloopbaanbegeleider. Pakkende naam, hé?) en hij deed er alles aan om mij op te school te houden. De kans om mijn propedeuse te halen was nog aanwezig. Van de vier herkansingen uit het eerste jaar, had ik er namelijk twee gehaald, één onvoldoende (een 5,1…) en ik moest nog een cijfer terugkrijgen. Als dat cijfer voldoende is, kon ik een verzoek indienen bij de examencommissie, omdat ze over één onvoldoende niet zo moeilijk doen. Dan had ik namelijk 58 van de 60 nodige studiepunten gehaald. Volgen we het nog? Ik sprak met mijn SLB’er af dat ik sowieso zou stoppen met de opleiding, maar wel mijn propedeuse wilde halen, als dat nog mogelijk was. We schudden elkaar de hand, waarschijnlijk voor de laatste keer.

Afgelopen maandag kreeg ik mijn laatste cijfer terug: Een 5,2. Twee van de vier niet gehaald, dus. De kans op een propedeuse was nu ook verspild. Ik heb me meteen uitgeschreven van de opleiding en m’n studiefinanciering stop laten zetten. Vanaf 1 maart 2014 ben ik officieel geen student meer. Het zat er al wel aan te komen, maar nu het eenmaal zo ver is voelt het toch raar. En ik moet zeggen dat ik m’n klasgenoten meer mis dan de opleiding. Ik heb een geweldige anderhalf jaar gehad met die mensen. En een geweldig half jaar met de mensen die dit jaar in de klas kwamen. Ik mis ze nu al.

Maar, terug naar de werkelijkheid. De eerste schoolloze week beviel me prima, al had niemand dat gelooft als ze maandag bij ons thuis waren geweest. Het bord op onderstaande foto staat normaal namelijk vol met dingen die Milan en ik van plan zijn, maar ik had weer zo’n bui… Uiteindelijk viel de verwachte weekplanning wel mee. Een overzichtje.

20140206_140239

Maandag

We maakten de gebruikelijke wereldreis van Zeewolde naar Leeuwarden. ‘s Middags kwam er een jong stel ons huisje in Leeuwarden bezichtigen. Omdat Milan in de zomer stage moet lopen en ik geen school meer heb, zien wij geen reden meer om in Leeuwarden te blijven wonen. De mensen die kwamen kijken, waren meteen enthousiast en als alles meezit, gaan zij per april in ons huisje wonen en verhuizen wij terug naar het zonnige Zeewolde.
Na de bezichtiging ging ik met Milan mee naar school, want hij moest even iets inleveren. Heb ik meteen gezien waar hij op school zit. Het was prachtig. Hij hoorde toen ook meteen dat hij zijn module heeft gehaald (?) en hij was daardoor meteen nóg vrolijker. We besloten de twee positieve berichten (de bezichtiging en de module) te vieren met schransen bij La Place.

12293832015_fcfbf9dea4_o 20140203_162827

Daarna zijn we wezen keten in de Vodafone-winkel, omdat ik Milan’s oude telefoon krijg en mijn SIM-kaart daar te groot voor is. Tegenwoordig is alles mini, dus moest ik een mini SIM-kaart aanvragen. En stiekem openenden we deze website op een iPad en lieten die zo liggen. Boefjes zijn wij.

12295796594_afe0074055_o

 

Dinsdag

Dinsdag was een belangrijke dag voor Ger. Hij werd namelijk gechipt. Met moeite kreeg ik hem in z’n reismandje en maakten we een korte busreis. Uiteraard begon hij zeurderig te mauwen, zodat alle reizigers mijn kant op keken. Ik gooide nog een hand brokjes in het mandje, maar hij deed er niks mee. Hij vond ‘t maar niks. Het chippen zelf ging redelijk snel en pijnloos, dus voor we het wisten zaten we weer in de bus terug. Hij gedroeg zich beter dan op de heenweg. Thuis hebben we hem heerlijk vertroeteld, al snapte hij niet waarom.

‘s Middags deden we boodschappen en maakte ik tomatenprut voor op brood. Ik wilde een soort bruschetta maken, maar dat lukte niet. En bij gebrek aan crackers, smaakte het op een rijstwafel ook perfect.

20140204_132144 20140204_132131

(Acht tomaten, een potje olijven, wat verse basilicum, twee tenen knoflook, peper en gedroogde Italiaanse kruiden.)

Woensdag

Vandaag ben ik vooral bezig geweest met uitschrijven van de opleiding en met solliciteren op alle vacatures in Leeuwarden die me aanspreken en waar ik nog iets van kans op maak. En uiteraard, ‘s middags was het weer tijd voor de boodschappen. Lekker huiselijk.

Donderdag

Dat is vandaag. Vandaag maakte ik met een plumeau het hele huis schoon en vond allerlei dingen onder de kasten en bank. Ger keek mee en at onder andere de brokjes op die onder de kast lagen en speelde met bierdopjes en andere dingen die ooit onder de kast beland zijn. Ger vond dat hartstikke interessant. Milan ook, trouwens, die moest meteen weer foto’s maken van mijn aars. Hij zette zelfs z’n Fifa op pauze, nou dan is het écht boeiend, hoor.

Screenshot_2014-02-06-14-01-38-1

Verder kocht ik vandaag suikervrije snoep voor m’n moeder, omdat ze daar het hele weekend naar op zoek is geweest en kocht ik chlorellapoeder voor door de smoothies. Verder keken we bij de kijkshop naar een dartbord, een kruimeldief en een stofzuiger, maar hebben we besloten niets te kopen. Wel dronken we ergens koffie. Vanavond kregen we bericht dat de nieuwe bewoners van ons huisje het contract hebben getekend, en het dus zeker is dat zij per 1 april hier komen wonen.

Nu zitten we heerlijk te chillen op de bank en vanavond gaan we naar een Après Ski party.

20140206_155457

Morgenmiddag is het weer tijd om naar Zeewolde te gaan, onze ouders op te zoeken en weer een weekendje hard aan het werk te gaan.

Ja, het schoolloze leven bevalt mij wel. Maar niet voor lang. Hele dagen thuiszitten is niets voor mij. Aan de ene kant wil ik graag doordeweeks werken in Zeewolde, waar ik nu eigenlijk alleen de weekenden werk. Aan de andere kant wonen we tot april in Leeuwarden en wil ik hier graag zijn. En aangezien ik geen OV meer heb, is steeds heen en weer reizen ook geen goedkope optie. Dus ik hoop dat ik iets hoor qua werk in Leeuwarden. Maar, werk of geen werk, we redden ons wel.

De nieuwe alcoholwet: een hel voor 15-jarige coladrinkers

We hebben allemaal waarschijnlijk dit artikel of een variant erop wel gelezen. Het lokt reacties uit, dat het aan de ene kant schandalig is en aan de andere kant ook wel weer begrijpelijk. Vorige week maakten wij precies hetzelfde mee…

Mijn moeder wilde graag eens naar een karaokebar. Toevallig zit er een in Leeuwarden, dus zouden mijn moeder, zussen en stiefvader op donderdag 2 januari langskomen. We zouden met z’n allen wat eten, naar de karaokebar gaan en daarna bleven ze bij ons slapen. Allemaal prima, dus alles was geregeld.
M’n jongste zusje van 15 jaar was een dag eerder al richting Leeuwarden gekomen, omdat ze dat gezellig vindt. Milan, m’n zusje en ik hebben met z’n drieën nog wat boodschappen gedaan voordat de rest van de meute zou komen.

Milan en ik kochten de dagelijkse dingen zoals brood en beleg, maar ook een krat bier en een fles wijn, omdat we bezoek zouden krijgen. Mijn zusje stond in een andere rij, omdat zij ook iets nodig had uit de supermarkt. Milan en ik moesten onze ID-kaart laten zien aan de caissière, die zelf nog niet eens oud genoeg was om alcohol te kopen. Net op dat moment was mijn zusje klaar met afrekenen, en kwam ze nietsvermoedend onze kant op lopen. “En mag ik haar ID ook nog even zien?” sprak de caissière. “Joni, oprotten!”, siste ik tegen mijn zusje, en ze snelde de winkel uit. “Ze heeft haar ID-kaart niet bij zich”, sprak ik zo vriendelijk mogelijk tegen het meisje achter de kassa. Ze twijfelde. “Ik mag het jullie nu eigenlijk niet meegeven”, sprak ze onzeker. Milan ging zich ermee bemoeien: “We halen het toch wel. Kan ik het nu niet apart afrekenen? En anders ga ik desnoods in een andere rij staan.” Dat kon allemaal niet volgens het kassameisje, want wij zouden de drank voor mijn zusje kunnen halen. Na veel schreeuwen, chanteren, beargumenteren en zeggen hoe beláchelijk we dit vonden, kregen we de drank mee, zonder dat we daarvoor bij een andere kassa in de rij hoefden te staan. Het heeft ruim een kwartier geduurd, maar dan heb je ook wat.

Eenmaal buiten, voelde Joni zich nogal schuldig. Milan en ik stelden haar gerust door de caissière voor allerlei dingen uit te maken die ik hier niet ga herhalen. Aan de andere kant doet het meisje achter de kassa ook alleen maar haar werk. Nieuw jaar, nieuwe wet. Is allemaal even wennen natuurlijk. Toch is het een vreemde regeling. Wat als je in de supermarkt totaal onverwachts je 15-jarige buurmeisje tegenkomt en zij komt jouw kant op komt lopen, nét terwijl je een fles wijn staat af te rekenen? Daar kun je dan toch niets aan doen? En dat betekent dan toch niet dat je die fles voor je buurmeisje koopt?

Ook ‘s avonds naar de karaokebar was geen succes. We waren met zeven man. M’n moeder, m’n stiefvader, m’n zusje van 19 en haar vriend, m’n zusje van 15 en Milan en ik. Kort door de bocht gezegd: Zes volwassenen, en een 15-jarige. We kwam de karaokebar binnenlopen, zochten een plekje en m’n stiefvader liep naar de bar om wat te drinken te halen. Vijf bier, een wijntje en een cola. Deze bestelling duurde alleen ontzettend lang. M’n stiefvader was druk in gesprek met de barman en de barman keek steeds onze kant op, en dan keek hij vooral naar Joni. Die schoot al in de stress, omdat ze 15 is en dus de bar eigenlijk niet in mocht. Wij geinden nog dat hij haar waarschijnlijk gewoon een lekker wijf vond. Helaas was dit niet het geval. Je moest 18 jaar of ouder zijn om de bar binnen te komen. En ook al was ze met haar ouders, en ook al zat ze aan de cola, dat maakte allemaal geen donder uit. We mochten ons drankje opdrinken, maar daarna moesten we het pand verlaten.

Deze teleurstelling hebben we vaker gehad die avond. Dus zelfs als er volwassenen bij zijn, mag je niet met een 15-jarige (die nota bene gewoon aan de cola zit) een bar of kroeg naar binnen. Het was natuurlijk wel 2 januari. De wet is net ingevoerd, dus dan houdt iedereen zich er nog netjes aan. Net zoals het roken in kroegen, zal ook dit wel minder streng worden. Maar toch, voor Joni was het vervelend. Ze kon altijd met ons mee naar een café. En ze vond het ook altijd gezellig. En dat terwijl ze altijd hartstikke braaf aan de cola zat…

De vangrail: Je beste vriend

Milan en ik wonen in Leeuwarden, onze familie in Zeewolde. De dag voor Kerst vertrok ik daarom richting Zeewolde, met onze kat Gerrit. Want om hem nou drie dagen alleen te laten…
Na drie zeer gezellige dagen waar ik verder niet over ga uitweiden, vertrok ik vanmiddag samen met Gerrit weer naar Leeuwarden. M’n vader hielp me mee met het inladen van alle spullen in de auto. Behalve een krabpaal, een kattenbak en Gerrit’s mandje moesten er namelijk nog vier tassen mee met potten, pannen, cadeaus en andere spullen. Gerrit mocht naast me zitten. Normaal zet ik Gerrit zonder gordel in de auto, maar m’n vader deed de gordel om Ger’s mandje heen ‘voor het geval er iets gebeurt onderweg’.

20131227_140851

M’n vader zwaaide me uit en Ger en ik vertrokken richting het noorden. Ik heb de route van Zeewolde naar Leeuwarden en andersom al zó vaak gereden, dat ik het bij wijze van spreken met m’n ogen dicht zou kunnen. Alle bochtjes, paaltjes, borden, windmolens en koeien in de wei zijn mij bekend. Omdat ik de weg zo goed ken, rij ik af en toe wel eens harder dan toegestaan. Er is namelijk een stuk waar je ineens 100 km/h moet gaan rijden. Dat is dan een paar kilometer zo en daarna mag je weer 130 km/h. Drie keer raden wie er op dat stuk géén 100 rijdt… Juist. Ik, ja.

Het stuk van Zeewolde naar Leeuwarden is een enorm saai, lang, recht stuk om te rijden. De eerste paar keren genoot ik intens van het landschap. Nu herken ik het landschap en denk ik steeds weer ‘Ben ik híér pas?!?’. Op het langste stuk, de A6, zit een vrij scherpe S-bocht. Mijn favoriete bocht, noemde ik die altijd. Er staat duidelijk aangegeven dat je daar maximaal 70 mag rijden. Voor de mensen die dyscalculie hebben staan er nog borden naast. ‘U rijdt te snel!’ melden de borden als je er met meer dan 70 kilometer per uur langs sjeest. Als Milan met mij meereed naar Leeuwarden, sloeg hij doodsangsten uit als ik weer met pretlichtjes in m’n ogen zei dat m’n ‘favoriete bocht’ eraan kwam. Scheuren dat ik deed, echt waar. Mensen weten dat niet van mij, maar ik zou zo autocoureur kunnen worden. Heer-lijk vind ik dat, bochten zo hard mogelijk nemen, het gaspedaal goed intrappen, mensen inhalen. Genieten. Het enige nadeel is dat ik een Chevrolet Matiz heb. Niet de meest geschikte auto om te pimpen voor een straatrace, zeg maar.

Altijd als ik die bocht weer eens veel te hard nam, vertelde Milan mij altijd dat een Matiz een andere ligging op de weg heeft dan bijvoorbeeld een BMW of een Audi (Want die scheurden mij altijd voorbij!). Een Matiz is niet gemaakt om zulke bochten mee te maken, vooral niet als het regent. Dit allemaal vanwege de wegligging. Ik luisterde naar Milan’s wijze woorden, vond dat hij zich aanstelde en jakkerde net zo hard de bocht weer door. Het ging toch altijd goed?

Vanmiddag, toen ik met Gerrit onderweg was naar Leeuwarden, regende het. Autorijden met regen boeit mij niet zo. Autorijden over het algemeen niet, trouwens. Milan zegt altijd dat ik rij als een man, dus met m’n rijstijl zit het wel goed omdat deze niet heel schrikkerig en vrouwelijk is. Vanmiddag reed ik nietsvermoedend op mijn ‘favoriete bocht’ af. Radio aan, ruitenwissertje aan, bordje met ‘U rijdt te snel’ aan… Ik denk dat ik honderd reed, zoals ik eigenlijk altijd doe in die bocht. Ik reed op de rechterrijstrook de bocht in en besloot in de bocht de Fiat voor mij in te halen en dus te wisselen naar de linkerrijstrook. Dat ging fout. Ik voelde dat m’n wielen begonnen te slippen, alsof je in de sneeuw uitglijdt. Ik probeerde tegen te sturen, ‘s winters had ik namelijk ook geen enkele moeite om m’n auto weer recht te krijgen in de gladheid, dus het zou dit keer vast ook wel lukken. Ik was dus eigenlijk verbazingwekkend kalm, voor hetgeen wat er gebeurde. Toen ik merkte dat het tegensturen geen zin had, besloot ik te remmen. Het was te laat. Ik schoot naar rechts en ik zag de vangrail steeds dichterbij komen, totdat ik ineens tegen de vangrail tot stilstand kwam. Dit ging allemaal zó snel, dat ik niet eens de tijd had om na te denken en in paniek te raken. Ik stond stil op de vluchtstrook tegen de vangrail aan. Ik zag dat er nog een auto op de vluchtstrook stond, in dezelfde bocht. Twee jongens stonden achter de vangrail en kwamen mijn kant op lopen. Ik zat nog steeds geschrokken met een bonkend hart in de auto. Ik denk aan de airbag. Waarom is die niet ontploft? Uiteindelijk stap ik de auto uit. De jongens vragen hoe het met me gaat. Zij zijn ook uit de bocht gevlogen, net als een andere auto die net weer wegrijdt. Ook deze jongens zijn tegen de vangrail tot stilstand gekomen. Zij kunnen alleen niet meer verder omdat een band van de auto scheef gebogen is. Ze kijken naar de schade van mijn auto en adviseren mij óf verder te rijden, omdat dit in hun ogen wel kan, óf achter de vangrail te gaan staan. Als er nu al drie mensen uit de bocht gevlogen zijn, kan er zo nog een volgen. Ik geef ze gelijk, bedank ze en wens ze sterkte. Daarna stap ik weer in het koekblik van een Matiz en rij verder.

Bij een tankstation heb ik een pakje peuken gekocht en de schade nog eens goed bekeken. Dit gaat me weer een fortuin kosten. Eenmaal weer onderweg merk ik dat de auto af en toe afwijkt naar links. Ik zit mezelf gek te maken. Komt dit door de wind of door die deuk? Zit m’n wiel niet klem? Sla ik straks niet over de kop? Ik moet me inhouden om niet te gaan hyperventileren. Gerrit ligt er trouwens nog altijd rustig bij in zijn mandje waar de gordel omheen zit. Alsof m’n vader het aanvoelde komen en daarom Gerrit vastmaakte met de gordel.

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: Ger en ik zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. We hebben ruim een uur gereden met een enorme deuk in de zijkant van de auto, maar we zijn veilig aangekomen in Leeuwarden, op wat lichte rugpijn na. Álle bochten nam ik verder als een oud omaatje omdat ik bang was weer uit de bocht te vliegen. Ik ben nog niet langs de garage geweest. Daar wil ik mee wachten totdat Milan weer thuis is, want ik ga in m’n eentje nooit onthouden wat de garagemeneer mij adviseert en wat er nou precies kapot is. Wat dat betreft ben ik wél echt een vrouw.

Ik ben bang dat dit me weer een fortuin gaat kosten. Gelukkig heb ik van mijn lieve vriendje een heel mooi kerstcadeau gehad, namelijk een Oudejaarslot. Nu maar hopen op de jackpot…

20131227_154049

Zie hier het resultaat van een kusje van een vangrail. De deur aan de passagierskant gaat niet meer open en er zit een kras over de hele zijkant, van deur tot deur. (Klikken op de foto voor meer sensatie.)

20131227_141451 20131227_141445

En nu, achteraf, realiseer ik me eigenlijk wat een geluk ik heb gehad. Want zoals je misschien aan de deuk kan zien, knalde ik niet heel zacht tegen de vangrail aan. Ik mag gelukkig nog even blijven. Maar gewaarschuwd ben ik wel.

Flashback: Kuddes op het spoor

Verhaal van m’n oude blog van 13 december 2012.

Toen ik afgelopen dinsdag een klasgenootje vertelde over mijn treinreis die nogal lang duurde omdat de machinist niet op kwam dagen, zei ze: “Dan kan je die mooi van je NS-bingokaart strepen!” En dat is zo. Als treinreiziger krijg je te maken met veel gekke, aparte of irritante dingen. Zoals ik dinsdag had met de machinist. Een partytent of schapen op het spoor is ook niet een veel voorkomend iets, denk ik. Dat zijn dan bonuspunten voor op de NS-bingokaart.

Ik las in de ‘Spits’ dat er 1500 klachten zijn binnengekomen bij de NS over de nieuwe dienstregeling.

Nu lopen we met z’n allen wel altijd heerlijk te zeiken op de NS, maar we kunnen er zelf ook wat van qua fouten met het openbaar vervoer. Zo las ik ergens dat een jongen nietsvermoedend in de trein stapte op het spoor waar hij altijd in moest stappen, maar hij vanwege de nieuwe dienstregeling heel ergens anders terecht kwam. Kijk, dat is dan een typisch voorbeeld van iets waar de NS niets aan kan doen. Gewoon opletten.

In het noorden worden nu ook treinen van Arriva ingezet. Afgelopen dinsdag, mijn ongeluksdag als het om reizen gaat, had ik de eer om voor het eerst met een trein van Arriva van Leeuwarden naar Groningen te reizen. Ietwat zenuwachtig voor deze nieuwe treinervaring die ik als onervaren treinreiziger zou opdoen, liep ik richting spoor 8. Want daar moest ik heen. Een hele horde mensen liep die kant op, en liepen allemaal heel ver naar voren terwijl achterin alles leeg was. Ik dacht bij mezelf: “Doe eens gek, ik stap gewoon achter in de trein. Lekker rustig.” En lekker rustig werd het zeker. Ik vond het namelijk vrij eigenaardig dat ik de enige was die in deze coupé zat. Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen en besloot de trein uit te stappen en achter de kudde mensen aan te gaan. Dus ik sta op en loop richting de deur van de trein. Ik druk op het knopje waardoor de deuren open moeten gaan. Niks. Ik druk nog een keer. Niks. Ik druk dan maar op het knopje aan de andere kant van de deur. Weer niks. Ik besluit nog niet in paniek te raken, maar naar een andere deur te lopen. Misschien is deze wel kapot. Ik herhaal hetzelfde ritueel, met hetzelfde resultaat. Niks, nada, noppes. Een lichtelijke vorm van paniek komt op, totdat ik in de verte twee mensen aan zie komen lopen. Net als in de film, twee schimmen die op je af komen. Mijn redders in nood! En ze lopen gelukkig mijn kant op, wat niet zo gek is in een trein met gesloten deuren. Ik vertel de twee personen, gehuld in Arriva-kledij, dat ik de deur niet open krijg. “Nee, deze trein zit ook op slot”, is de reactie. Gelukkig heeft de meneer een sleutel en opent de deur. Ik ben nog nooit zo blij geworden van sneeuwvlokken die m’n neus en ogen in vliegen. Vrijheid! Frisse lucht!

De mens is een kuddedier. Sinds dinsdag doe ik niet meer tegendraads, volg ik de meute én heb ik mijn eigen ‘fouten-die-ik-zelf-bij-de-NS-en-Arriva-heb-gemaakt-bingokaart’. ‘Jezelf opsluiten in een trein’ is weggestreept.