Een tijdje geleden was er een actie van Radio 538. Je moest iets twitteren met #opblaaskrokodil, en dan kon je een reis naar de zon winnen. Ik twitterde iets in de trant van: ‘Ik heb vliegangst, dus moet ik maar drijvend naar de zon op een #opblaaskrokodil.’ Leuk, dacht ik, geef ik die reis aan m’n zusjes, want ik ga écht niet vliegen.

Diezelfde dag nog had ik een nieuwe volger op Twitter: Stichting VALK. En VALK staat dan voor Vliegangstbestrijding Leidse universiteit KLM. Heb ik weer, dacht ik nog. Ik kreeg meteen een bericht van de stichting, dat er binnenkort een turbulentieworkshop is zodat je over je angst voor turbulentie tijdens een vliegreis heen komt. Ik heb drie kwartier in een deuk gelegen. Deze stichting moet mij drogeren, willen ze mij in een vliegtuig krijgen.

Toch werd ik nieuwsgierig en ik ben ik eens gaan rondneuzen op hun website. Ik las verhalen van oud-cliënten, die dankzij stichting VALK van hun vliegangst af waren. Het begin van het verhaal van één van de oud-cliënten kwam mij heel bekend voor. Hij was namelijk bang om de controle uit handen te geven. Dat herken ik zó goed! Treinen, bussen, auto’s, vliegtuigen, helikopters, trams, fietsen, brommers, motors, het liefst bestuur ik ze allemaal zélf zodat mijn leven niet van de rijstijl van een ander afhangt. De eerste maand toen ik voor het eerst met de trein naar school ging, heb ik elke dag met stress in die trein gezeten. Bij elke rare beweging of gek geluidje dacht ik dat het gedaan was. Na een tijdje begon ik er aan te wennen en is het een gewoonte geworden. Héél af en toe heb ik nog wel eens een angstmomentje in de trein, maar dat is heel zelden. Zo lang ik maar afleiding heb, is er niets aan de hand.

De werkwijze van de stichting is als volgt: Eerst kijken ze waar de angst vandaag komt, bij de oud-cliënt uit het voorbeeld was dat dus de controle willen hebben. Vervolgens word je in een vliegsimulator gezet, mag je vragen stellen aan piloten en andere vliegexperts, voorzichtig een vliegtuig aaien en vervolgens ga je een echte vlucht maken.

Ik heb vier keer gevlogen in mijn leven. Naar Turkijke, Marokko, Cyprus en Portugal. De eerste keer dat ik vloog was ik een jaar of twaalf, dus ik dacht nog niet zo veel na over dingen. Ik was wel zenuwachtig voor de vlucht, maar ik was niet doodbang. De vlucht naar Cyprus daarentegen was een heel ander verhaal. De familie ging twee weken naar Cyprus, ik ging een weekje mee. De heenweg vlogen we met z’n allen, de terugweg ging ik alleen terug. Ik was ontzettend bang, maar de vlucht verliep erg rustig, dus dat was een enorm voordeel.

De vlucht naar Portugal was voor mij de druppel. Milan en ik gingen samen een weekje naar Portugal. De heenweg ging goed, toen heb ik zowaar ontspannen in het vliegtuig gezeten en vroeg ik me af waar ik me al die tijd druk om maakte. Na een weekje Portugal was het tijd om weer terug te vliegen naar het koude Nederland. Ik was niet zo heel bang meer. Totdat we halverwege de vlucht een luchtzak kregen. Ik heb gegild en Milan’s hand fijngeknepen. Het voelde alsof we meters naar beneden vielen. Het ging zó snel, maar ik dacht serieus dat we neer zouden storten. Een vrouw naast ons zat iedereen een beetje dom uit te lachen. “Haha, het is maar turbulentie. Is gewoon turbulentie, ha ha.” Ik kon haar wel voor haar hoofd stompen, net zoals meerdere mensen in het vliegtuig die schrokken. Sindsdien doe ik het nooit meer. Ik wil nooit meer zó bang zijn.

Maar, stichting VALK heeft mij aan het denken gezet. Ik droom nu al drie dagen over vliegtuigen. Vannacht droomde ik dat ik met andere mensen over onze vliegangst heen wilde komen en we dus een vlucht gingen maken. In mijn dromen was ik heel ontspannen, dus toen ik wakker werd voelde het goed gevlogen te hebben. Totdat ik weer aan die luchtzak dacht. Ik kan me niet voorstellen dat ik óóit nog eens in een vliegtuig stap zonder dat ik ga hyperventileren. Of ik moet heel dronken zijn, een overdosis slaappillen hebben ingenomen of gedrogeerd zijn. Maar dan nog twijfel ik eraan of ik in dat ding stap.

Kijk dan wat een prachtige kiekjes ik maakte op de heenweg richting Portugal.