Verhaal van m’n oude blog van 13 december 2012.

Toen ik afgelopen dinsdag een klasgenootje vertelde over mijn treinreis die nogal lang duurde omdat de machinist niet op kwam dagen, zei ze: “Dan kan je die mooi van je NS-bingokaart strepen!” En dat is zo. Als treinreiziger krijg je te maken met veel gekke, aparte of irritante dingen. Zoals ik dinsdag had met de machinist. Een partytent of schapen op het spoor is ook niet een veel voorkomend iets, denk ik. Dat zijn dan bonuspunten voor op de NS-bingokaart.

Ik las in de ‘Spits’ dat er 1500 klachten zijn binnengekomen bij de NS over de nieuwe dienstregeling.

Nu lopen we met z’n allen wel altijd heerlijk te zeiken op de NS, maar we kunnen er zelf ook wat van qua fouten met het openbaar vervoer. Zo las ik ergens dat een jongen nietsvermoedend in de trein stapte op het spoor waar hij altijd in moest stappen, maar hij vanwege de nieuwe dienstregeling heel ergens anders terecht kwam. Kijk, dat is dan een typisch voorbeeld van iets waar de NS niets aan kan doen. Gewoon opletten.

In het noorden worden nu ook treinen van Arriva ingezet. Afgelopen dinsdag, mijn ongeluksdag als het om reizen gaat, had ik de eer om voor het eerst met een trein van Arriva van Leeuwarden naar Groningen te reizen. Ietwat zenuwachtig voor deze nieuwe treinervaring die ik als onervaren treinreiziger zou opdoen, liep ik richting spoor 8. Want daar moest ik heen. Een hele horde mensen liep die kant op, en liepen allemaal heel ver naar voren terwijl achterin alles leeg was. Ik dacht bij mezelf: “Doe eens gek, ik stap gewoon achter in de trein. Lekker rustig.” En lekker rustig werd het zeker. Ik vond het namelijk vrij eigenaardig dat ik de enige was die in deze coupé zat. Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen en besloot de trein uit te stappen en achter de kudde mensen aan te gaan. Dus ik sta op en loop richting de deur van de trein. Ik druk op het knopje waardoor de deuren open moeten gaan. Niks. Ik druk nog een keer. Niks. Ik druk dan maar op het knopje aan de andere kant van de deur. Weer niks. Ik besluit nog niet in paniek te raken, maar naar een andere deur te lopen. Misschien is deze wel kapot. Ik herhaal hetzelfde ritueel, met hetzelfde resultaat. Niks, nada, noppes. Een lichtelijke vorm van paniek komt op, totdat ik in de verte twee mensen aan zie komen lopen. Net als in de film, twee schimmen die op je af komen. Mijn redders in nood! En ze lopen gelukkig mijn kant op, wat niet zo gek is in een trein met gesloten deuren. Ik vertel de twee personen, gehuld in Arriva-kledij, dat ik de deur niet open krijg. “Nee, deze trein zit ook op slot”, is de reactie. Gelukkig heeft de meneer een sleutel en opent de deur. Ik ben nog nooit zo blij geworden van sneeuwvlokken die m’n neus en ogen in vliegen. Vrijheid! Frisse lucht!

De mens is een kuddedier. Sinds dinsdag doe ik niet meer tegendraads, volg ik de meute én heb ik mijn eigen ‘fouten-die-ik-zelf-bij-de-NS-en-Arriva-heb-gemaakt-bingokaart’. ‘Jezelf opsluiten in een trein’ is weggestreept.