Af en toe lunch ik wel eens een omeletje. Daar hoef ik dan geen brood bij, dat vind ik zonde van de smaak van de omelet. Ik ben sowieso geen fan van brood, gewoon omdat ik er niet van houd. Vaak als ik thuis zin heb in een omelet, maak ik ‘m zo dat’ie goed vult en ik pas ‘s avonds weer zin heb in eten. Een soort van rösti-omelet en tevens een caloriebommetje. Dit is een recept met ingrediënten die je eigenlijk altijd wel in huis hebt. Wij wel, tenminste.

Benodigdheden:
Een rasp
Een kom om de eieren in de klutsen
Een koekenpan
Snij-attributen

Ingrediënten: (Zie plaatje 1, linksboven)
3 eieren
1 grote aardappel of twee kleine aardappels
1 ui
(geraspte) kaas
Bakboter of olie

Bereidingswijze:
Snij de ui in kleine blokjes (plaatje 2, rechtsboven) en fruit deze in de pan met een beetje boter of olie. Schil ondertussen de aardappel en rasp deze, zoals in plaatje 2 te zien is. Wat in de witte bak ligt, is aardappel. Bak de aardappel even mee met de uien. (plaatje 3) Kluts de drie eieren en giet de eieren over de aardappel en de ui. Strooi kaas over het mengsel. Doe een deksel op de pan en laat het ei op zacht vuur doorgaren.

Tips en aanvullingen:
De carnivoren onder ons kunnen uiteraard plakjes ham of kipfilet toevoegen.
Probeer dit recept ook eens met zoete aardappel.

Toen ik nog thuis woonde, had ik geen geduld als het om koken ging. Ik heb ooit eens boomstammetjes gebakken (je weet wel, die langwerpige vleesdingen) omdat ik m’n moeder hielp met koken. Keihard het vuur eronder, totdat ze bijna zwart van buiten waren. Ze waren gaar, dacht ik toen. Totdat we gingen eten, en we die dingen opensneden. Gewoon nog koud en rauw van binnen.
Sindsdien besloot ik het vuur niet meer vol aan te zetten. Behalve bij het wokken van groenten. Of als ik heel snel een eitje wil bakken. Of als Milans schnitzel nog niet helemaal gaar is, maar de aardappels wel. Of als de aardappels nog niet helemaal gebakken zijn, maar Milans schnitzel wel.
Maar ik leer het wel. Ooit.