Rss

Archives for : zeewolde

Morning after pil

Ik haat ongesteld zijn. Niet eens omdat ik er lichamelijk heel veel last van heb, maar ik vind het zo’n vieze, bloederige kliederboel.
Om het mijzelf wat makkelijker te maken, slikte ik de pil door toen we begin augustus met vakantie gingen, omdat ik totaal geen zin had om op vakantie rekening te houden met bebloede onderbroeken en een rode streep achter me aan in het zwembad.
In de laatste week van de vakantie kreeg ik nogal last van krampen in m’n buik. Ik ben acuut gestopt met de pil, omdat ik het idee had dat het daardoor kwam.

Ik besloot weer te beginnen met de pil op de eerste dag van mijn ongesteldheid, zoals in de bijsluiter vermeld staat. Dat zou dus pas een maand later zijn, dus ik hoefde een maand lang niet te onthouden dat ik de pil moest slikken. Ideaal! Het vervelende is alleen dat ik af en toe vergeet waaróm ik de pil slik, namelijk: Kinderen.

Het leven gaat door zoals het altijd was, alleen dan met het gemak dat ik niet elke avond de pil hoef te nemen. Ook het leven met Milan gaat door. En in dat stukje uit ons leven hadden we op een dag een meningsverschil waar we al bijna vijf jaar lang niet uit komen. Geen problemen verder, gewoon een onderlinge woordenwisseling. Het leuke aan een woordenwisseling hebben is dat het naderhand weer goedgemaakt moet worden, als je begrijpt wat ik bedoel.
Dus, wij hebben het goedgemaakt en we gaan lekker slapen. Niks meer aan het handje. Totdat ik me in een keer bedenk dat ik de pil helemaal niet meer slik.

Milan is meteen gaan googlen hoe het zit met een morning after pil. Het beste kun je die binnen 12 uur innemen, maar in elk geval binnen 72 uur. Omdat het avond is en we er dus toch niks meer aan kunnen doen, besluiten we alsnog te gaan slapen.

De volgende ochtend moest Milan werken en stapte ik op de trein om naar een vriendinnetje in Amersfoort te gaan. Geen enkel moment meer aan die pil gedacht. ‘s Avonds zijn we gaan dubbeldaten met m’n zusje en haar vlam en toen schoot het me ineens te binnen. Ik vertelde het aan tafel, en we besloten na het eten zo’n pil te gaan halen.

Ietwat ongemakkelijk stapte ik samen met Nikki een drogist binnen. De mannen bleven buiten wachten. Het was tijdens de Nacht van Zeewolde, een enorm spektakel bij ons het dorp omdat er dan ein-de-lijk iets te beleven is. De winkels zijn die dag tot middernacht open en het is uiteraard een druk bezocht evenement. De kans dat je een bekende tegenkomt op zo’n moment is dus extra groot. Eigenlijk ken ik geen schaamte over de onderwerpen seks en ongesteldheid, omdat het hele normale dingen zijn. Maar als je bij de kassa wil vragen waar de morning after pil ligt en de baas van je vriendje staat achter je in de rij, is dat toch wel eventjes ongemakkelijk, al heeft’ie het waarschijnlijk niet eens gehoord.

We spraken er verder niet meer over en besloten lekker te gaan feesten. M’n moeder was er ook en ik vertelde haar dat ik een morning after pil moest nemen. Had zij ook weleens gehad vroeger, zei ze. “Als je die pil hebt genomen, voel jij je hoe ik me negen maanden lang heb gevoeld toen ik zwanger was van jou”, waren haar opbeurende woorden. Ik werd een beetje bang en besloot de pil voor het slapengaan in te nemen zodat ik nergens iets van zou merken.

De eerste paar dagen had ik nergens last van. Totdat er een dag was dat ik dacht dat ik doodbloedde. Ik denk dat ik per dag wel vijf á zes keer naar de wc moest om alle bloed, klonten en slierten in m’n XXL maandverbandje in bedwang te houden. Zelfs een pamper was te klein geweest voor de hoeveelheid die eruit kwam. Godzijdank duurde dit bloederige horrorverhaal in m’n onderbroek maar een dag of drie en heb ik verder geen last gehad van kotsneigingen, knallende koppijn of krampjes in de buik.

Graag wil ik alle vrouwen adviseren te voorkomen dat je óóit zo’n pil moet nemen. Condooms zijn goedkoper, en na zo’n pil is ongesteldheid een eitje en stiekem een piepklein feestje. De morning after pil nemen kan van m’n bucketlist.

(Omdat ik bij dit verhaal niet echt een passende foto kon bedenken, heb ik maar een foto gekozen van ons tijdens het feestje. Geeft meteen een goede sfeerimpressie.)

MAP

Trapmatjes

Milan en ik waren vandaag voor het laatst in ons huis in Leeuwarden. Vanochtend om 10 uur hadden wij een afspraak met de makelaar om de laatste ronde door het huis te maken, de meterstanden op te schrijven en de sleutel in te leveren, zodat we het leven in Leeuwarden achter ons kunnen laten. (Behalve Milan dan, want die moet tot de zomer gewoon nog heen en weer naar Leeuwarden. Oeps, sorry!)

Large

(Doei leeg huis in Leeuwarden!)

Omdat we toch in Leeuwarden waren en je daar veel meer bouwmarkten hebt dan in Zeewolde, gingen we op jacht naar trapmatjes. Je weet wel, die halve maantjes op de trap. Dit omdat het de trap netjes houdt, en ik nogal een ster ben in het van de trap vallen.

We begonnen bij Leen Bakker. Ik hoorde van m’n moeder dat die dingen niet zo heel duur waren, zo rond de vijftien euro. Prima, dachten Milan en ik. Dan zouden we zwarte matjes nemen, en waren we klaar. Eenmaal op de afdeling trapmatjes, schrokken we ons een ongeluk. Het eerste setje waar we tegenaan liepen, was 75 euro! Ja, daaaaaag. Voor zestien van die stomme halve maantjes gaan wij echt geen 75 euro betalen. Er waren wel maantjes van rond de twintig euro, maar dat waren van die vieze, vale, geelachtige dingen. Bah. Logisch dat die zo goedkoop zijn; niemand wil die dingen.

Dus, wij snel weg bij de halvetrapmaantjesafdeling, en we terroriseerden de winkel nog even door op zoek te gaan naar een nieuwe kast en alle deuren op te trekken, in de kast te gaan zitten, de deuren hard dichtsmijten omdat er een anti-harddichtgooiding op zat… Heerlijk.

We verlieten de Leen Bakker, en liepen richting Kwantum. Misschien dat de trapmatjes daar goedkoper waren! Dus wij liepen, nadat wij allemaal ‘Aaaaaah’s’ en ‘Ooooh’s’ hadden geroepen vanwege de tuinsets waar we langsliepen, richting de afdeling trapmatjes. En ja hoor, ook hier was de duurste rond de tachtig euro en de goedkoopste 25 euro. Ik begon te klagen. (Vraag maar aan Milan, ik kan heeeel goed klagen.) Mijn klaagzang ging ongeveer zo: “Oooooh, neeee. Waarom zijn die dingen zo dúúr? Is het gemaakt in 1812 of zo, en hebben ze de stof bewaard zodat je betaalt voor antieke trapmatjes? Of is het speciale stof? We gaan toch geen tachtig euro betalen voor zestien van die klote matjes, toch? Toch? Milan, toch?”

Ik klaagde alleen een beetje hard, dus er kwam een medewerker van Kwantum onze kant op, om te ‘helpen’. Hij glimlachte naar ons. Ik viel maar meteen met de deur in huis: “Meneer, waarom zijn deze dingen zo dúúr?” De bebaarde medewerker gaf het briljantste antwoord OOIT: “Ja, mevrouw, dat is gewoon de prijs. Daarom zijn ze zo duur.” “Maar wat is het verschil dan?”, vroeg ik nog. Maar de medewerker met gezichtsbeharing bedacht dat hij een slecht geïmproviseerd verkooppraatje ging houden. “Wat voor trap hebben jullie, een dichte trap?” “Ja, gewoon een trap ja. Met dertien treden…” “Aha”, vervolgde pluisbaard, “Als jullie voor budget gaan, moeten jullie die nemen!” En hij wees naar de goedkoopste. JA, DAT HADDEN WIJ ZELF OOK NOG WEL KUNNEN BEDENKEN. “Maar wat is dan het verschil met die duurdere?”, vroeg ik aan de meneer met baard. “Nou, die goedkope moet je zelf knippen. En deze (wijst duurdere aan) zijn voorgeknipt. Dat zie je aan deze rand aan de voorkant. Deze zou ik ook niet knippen, hoor. Dan gaan ze rafelen.” Echt, een briljante medewerker. Milan had al die tijd knikkend staan luisteren en zei nu: “We kijken even verder, bedankt.” Maar, kapitein zwartbaard vervolgde gewoon zijn praatje. Hij zei nog net niet dat’ie ze thuis zelf ook had. “Ik ga die dingen hier echt niet kopen, hoor. Veel te duur”, zei ik. Milan bedankte de medewerker en we liepen de winkel uit.

We zijn nog bij Carpet Right en Praxis geweest (en bij Beter Bed om naar kledingkasten te kijken en ons kapot te lachen om de prijzen die men daar durft te vragen), maar geen enkele winkel verkoopt die matjes voor vijftien euro. Diep teleurgesteld en zonder trapmatjes stapten we weer in de auto, om richting Zeewolde te rijden. We lieten het koude Leeuwarden achter ons, reden het zonnige Zeewolde tegemoet en wachten vanaf nu álle folders af totdat er zwarte halve maantjes voor op de trap in de aanbieding zijn.

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 2: Het formulierendrama

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 1: De vloerovername (klik hier)

Het was weer één en al stress de afgelopen periode. Vooral van mijn kant dan, Milan blijft overal vrij rustig onder. Of hij laat gewoon niets merken, kan ook nog.

Het formulier wat we bij de belasting moesten aanvragen (wat in deel 1 te lezen is), was inderdaad te laat. Gelukkig heeft Milan een paar dagen eerder de woningbouw gebeld en werd er een aantekening gemaakt dat het formulier iets later kwam. Dit komt vaker voor, dus er was geen man overboord. Formulier één ingeleverd: Check.

Daarna kwam een werkgeversverklaring. Dat was een makkie. Milan en ik zijn allebei met een formulier naar onze werkgever gegaan, en het formulier werd met het grootste gemak ingevuld. Formulier twee ingeleverd: Check.

Een ander formulier wat de woningbouw nodig heeft als je in aanmerking wil komen voor een huurwoning, is een uittreksel van de gemeentelijke basisadministratie. Dat houdt in dat je naar de gemeente moet om een formulier aan te vragen waar je adresgeschiedenis op staat. Van waar je geboren bent tot waar je nu woont en alle adressen waar je daartussen hebt gewoond, staan op dat formulier. Dat is om aan te tonen dat je vanaf 2004 minimaal zes jaar in Zeewolde hebt gewoond, zodat je sociaal gebonden bent aan het dorp. Heb je dit niet, dan is er een jaarcontract van een werkgever nodig om aan te tonen dat je economisch gebonden bent aan het dorp. Wij zijn dus sociaal gebonden.
Op een vrijdagmiddag zijn Milan en ik naar het gemeentehuis in Zeewolde gegaan om zo’n formulier aan te vragen. Wij trekken met ons goede gedrag een nummertje, zijn aan de beurt, gaan bij de mevrouw achter de balie zitten en krijgen vervolgens te horen dat het formulier aangevraagd moet worden bij de gemeente waar je op dit moment ingeschreven staat. In Leeuwarden dus.
Milan is maandag na school meteen naar het gemeentehuis in Leeuwarden gegaan, ik kon donderdag pas weer die kant op omdat ik de rest van de week moest werken. Milan heeft zijn formulier ingescand en gemaild naar de woningbouw in Zeewolde. Uiteindelijk kreeg Milan een telefoontje van de woningbouw dat zijn formulier was afgekeurd. Hij wist zelf niet waarom, maar luisteren is vaak een probleem bij mannen dus ik vergaf het hem. 😉 Wel zat ik, zoals de rest van deze maand, weer eens in de stress omdat het weer een tegenslag was.
Donderdag heb ik mijn formulier aangevraagd en vrijdag ben ik meteen langs de woningbouw gegaan om het formulier daar in te leveren en te vragen waarom Milans formulier was afgekeurd. Wat blijkt: Omdat ik sta ingeschreven bij de woningbouw, staat alles op mijn naam. En omdat ik dus gereageerd heb op de woning, moeten ze mijn gegevens hebben. Als de woningbouw dat nu duidelijk tegen Milan had verteld, had dat een aantal stressvlekken in m’n gezicht gescheeld. Formulier drie ingeleverd: Check.

En als laatste hadden we een soort van verklaring van goed gedrag nodig van onze huidige makelaar. Hij moet dan tekenen dat we geen huurachterstand hebben en elke maand op tijd onze huur hebben betaald. Formulier vier ingeleverd: Check.

Alle papierwerk is ingeleverd en met de financiën zit het volgens de woningbouw goed. Afgelopen vrijdag was het officieel: We hebben een huisje in Zeewolde! Maar het verhaal heeft nog een staartje. Er moet namelijk een hoop geregeld worden met de huidige bewoners van het huis in Zeewolde. Wordt vervolgd…

Om jullie vast een ideetje te geven:

Huis1 Huis2

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 1: De vloerovername

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 2: Het formulierendrama

Zoals jullie weten ben ik gestopt met school. Ik woon nu tijdelijk weer even in Zeewolde bij m’n vader, zodat ik kan blijven werken hier. Milan heeft wel gewoon school, dus hij is de hele week in Leeuwarden. Is wel weer even wennen hoor, deze situatie zo.

Een aantal weken geleden hebben Milan en ik gereageerd op twee huisjes in Zeewolde. Twee weken lang zaten we in de stress, hebben we dingen geregeld hoe we alles zouden doen omdat ons huis in Leeuwarden in april verhuurd wordt. Afgelopen dinsdag was de deadline voor de huizen. Als er voor twaalf uur ‘s middags niet gereageerd werd op de woningen, stonden we bij allebei op nummer één. Het werd spannend en zenuwslopend. Milan belde er na twaalven weer achteraan en nu bleek dat we pas rond vier uur ‘s middags bericht zouden krijgen. Uiteindelijk werd om twee uur al bekend dat we in aanmerking kwamen voor een woning in Zeewolde. Het is nog nooit zo makkelijk gegaan!

Maar nu het volgende. Omdat wij geen fulltime baan hebben, moeten we een zogenaamd IB60-formulier aanvragen bij de belastingdienst. Dat formulier krijg je binnen vijf werkdagen in de brievenbus. Het leuke is dat dat formulier ook binnen vijf werkdagen bij de woningbouw ingeleverd moet worden. Doe je dit niet, dan krijgen we de woning ook niet en gaat’ie naar de nummer 2 op de lijst. Stressmomentje. Maar dat moet goedkomen.

Het stel dat vorige week is komen kijken in Leeuwarden was razend enthousiast, en het contract is getekend. Het is dus officieel dat zij er in april gaan wonen. Milan mailde ze nog even over de overname van de vloer met een bedrag wat we voor de vloer willen hebben. Aangezien wij die vloer ook hebben overgenomen van de vorige bewoonster en wij geen zin hebben om die hele bende eruit te slopen. Kregen we toch een rare mail terug van die stakkers! Wat wij wel niet in ons hoofd haalden dat we ze mailden over de vloer. We hadden toch gezegd dat ze de vloer mochten overnemen? (Ja dat klopt, sukkel. Maar voor iets wat je overneemt moet je BETALEN.) En ze zeiden ook nog dat de vloer bij het huis hoorde, deze er dus bij in zit en zij er niet voor hoeven te dokken. Kansloze stakkers, echt waar.

Het leuke is dat zij contact hebben opgenomen met de makelaar hierover, en dat de makelaar de huurbaas heeft gebeld. Om een lang verhaal kort te maken: De vloer hoort bij het huis. Conclusie: Milan en ik zijn dik genaaid door de vorige bewoonster, aangezien wij die vloer van haar hebben overgenomen. Ik was woest gisteren, echt waar. Ik was in staat zélf die hele vloer uit het huis te slopen. De makelaar belde Milan over deze kwestie en hij wil ons een kleine vergoeding geven voor dit misverstand. In eerste instantie wilde ik dit niet. Het ging mij niet om de centen, maar meer om het principe. Gelukkig is Milan er heel goed in om mij te kalmeren…

Al met al loopt het minder op rolletjes dan we gehoopt hadden. Nu maar hopen dat het formulier van de belasting op tijd komt en dat we dinsdag alles kunnen regelen. Er kan nu niet veel meer fout gaan, toch?