Twee weken geleden. Het was maandagavond rond een uur of zeven. Ik fietste van ‘t werk naar huis. Dat is een vrij lang fietspad. Tijdens het fietsen bedacht ik me wat ik op mijn vrije avond zou gaan doen. Ik fiets, ik denk en ondertussen kijk ik naar beneden om wat plassen en takken te vermijden, totdat ik ineens een muisje zie zitten. Ik kan het muisje net ontwijken en kom vlak langs de muis met m’n band. Het beestje blijft gewoon zitten. Ik bedenk me geen moment, stap van m’n fiets en loop voorzichtig richting het muisje. Ik kniel naast het beest en probeer ‘m zachtjes aan te raken. Ik kan hem zonder moeite aaien. Hij is wit met bruin, niet de standaard kleur voor een wilde muis zoals een veldmuisje. Zonder nadenken stop ik het diertje in mijn tas en neem ik hem mee naar huis.
Eenmaal thuis na mijn impulsieve actie om de muis mee te nemen, besluit ik het beest in het reismandje van de katten te doen. Ik gooi er wat stukken tomaat in en ga daarna nadenken wat ik moet doen. Ondertussen stuur ik een berichtje in de familiegroepsapp met de vraag wat ik nu moet doen. Mijn zusje Joni stuurt meteen terug dat ze ‘m wil hebben. En terecht, hij is heel lief.
Ik besluit de dierenarts te bellen. Ik leg het verhaal aan haar uit, dat ik een muisje op het fietspad heb gevonden en niet weet wat ik met het beestje moet. “Kom maar langs, dan kijk ik wat ik er mee kan“, antwoordt de dierenarts, “en anders laat ik hem inslapen”, vervolgt ze. Ik hang op en krijg een gevoel van medelijden voor het beestje. Je vindt een muisje, niemand wil hem, dus maken we hem maar dood. Ik bedacht me dat ik dat niet laat gebeuren. Omdat het beestje ook een naam moet hebben, heb ik ‘m omgedoopt tot Golfie, omdat’ie in de buurt van een golfclub is gevonden.
Ondertussen is het Teun opgevallen dat er iets eigenaardigs in zijn reismandje zit. Het muisje komt steeds met zijn snuit door de vrij grote gaten van het mandje heen. Teun snuffelt alleen maar. “Aaaaah, wat schattiiiiiigggg”, denk ik, terwijl ik mijn mobiel pak om een foto te maken van dit schattige tafereel. Op dat moment opent Teun zijn bekje, pakt Golfie bij z’n oor en probeert hem door het reismandje naar buiten te trekken. Doei schattig tafereel, hallo bloedend oor van het muisje. Gelukkig is dat het enige en is er verder niks aan de hand met Golfie.
Samen met Joni ga ik naar de dierenarts. “Ik zoek even een doosje om hem in te doen”, zegt ze. Joni en ik kijken elkaar aan en maken haar duidelijk dat we het muisje liever zelf (en in leven) houden. De dierenarts kijkt nog eens naar Golfie. Ze concludeert dat het een gezonde, beweeglijke, tamme muis is. Waarschijnlijk is hij gedumpt, want er zijn geen woningen in de buurt op de plek waar ik hem vond, tenzij hij een hele drukke weg over is gestoken. We bedanken de dierenarts en gaan weer op weg naar huis. Hoe nu verder?
Joni wil het diertje graag zelf houden. Onze vader heeft drie katten; geen strak plan. Onze moeder wil Golfie niet in huis hebben. Dan houden Milan en ik hem wel, besluit ik. Joni en ik zetten het reismandje buiten op tafel en denken na. “Wat eet zo’n beest eigenlijk?” “Gras?”
Als ondergrond heeft het beestje een handdoek (die in no time stinkt naar muizenpis). We plukken wat gras en proppen dat in een hoek van het reismandje, naast de overheerlijke stukken tomaat die hij serieus lekker vindt.
We besluiten nog iets meer gras te plukken. Ik draai me om naar het reismandje en blijf verstijfd staan. “Joni”, fluister ik, “kijk op de tafel.” Daar zit Golfie, naast het reismandje. Hij had zich door de opening van het mandje gewurmd en zat doodleuk op de tafel. Omdat we geen goed hok voor het beestje hebben, zetten we het reismandje met de opening tegen de muur zodat het muisje er in ieder geval niet meer uit kan. “Ik ga Ilse bellen”, zegt Joni. Ilse is een vriendin van Joni. Ilse weet alles van knaagdieren en is onze enige hoop.
(Reismandje tegen de muur, Teun op de loer.)
Vijf minuten nadat Joni Ilse heeft gebeld en heeft uitgelegd wat er aan de hand is, staat Ilse voor de deur met een prachtig hok voor de kleine Golfie. Ilse is helemaal weg van het beestje. Van mij mag ze hem meteen meenemen, maar Ilse wil dat eerst even met haar ouders overleggen.
Dat overleg is goed gegaan. Een dag later heeft Ilse de muis en haar hok weer opgehaald en Golfie omgedoopt tot Lex Theo Golfie. Ondanks dat Ilse erachter kwam dat Lex vlooien had en dat zijn oogje niet helemaal open gaat, maakt Lex het goed. Bij Ilse heeft hij een beter leven dan op straat of bij ons thuis met twee hongerige katten. En hij leefde nog lang en gelukkig!
Dolgelukkige Lex in zijn hok.
