Rss

Archives for : Blog

Afvalrace, week 1

Vorige week begonnen we met afvallen. Dat is hier terug te lezen.

Afgelopen maandag was weegmoment twee. Wonderbaarlijk genoeg is iedereen afgevallen, dus ik ook! Van de 75,7 ben ik naar de 74,9 gegaan. Ik had eerlijk gezegd gehoopt dat ik iets meer kwijt zou zijn, maar het feit dát er iets af is, stimuleert mij om verder te gaan.

(Let niet op mijn zwartepietenoutfit.)

20140114_084419

 

Het gekke is dat ik niet eens zo heel veel heb veranderd aan m’n eetpatroon. ‘s Avonds eet ik wat groenten met rijst en eventueel een vegaburger. Als tussendoortje neem ik nu een eierkoek of een plak ontbijtkoek. Voorheen at ik vooral pasta in plaats van rijst en at ik een zak chips of vier repen chocolade als tussendoortje.

Omdat ik verder vrij weinig te vertellen heb over het afvalproces maar toch de voortgang met jullie wil delen, doe ik dat met behulp van foto’s.

IMG-20140106-WA0008

Omdat we tegenwoordig autoloos zijn, moet alles op de fiets. Dus ook de boodschappen doen we fietsend. Is nu niet zo erg, maar ik vrees enorm voor de winter. Door de sneeuw fietsen, bah. Koude handen, koude oren, lekker wegglijden met je tas vol boodschappen… Maaaaar, fietsen is beter dan met de auto. Je beweegt, en dat is goed voor de lijn.

20140106_140847

Een aantal maanden geleden hebben Milan en ik het soepdieet gedaan. Vorige week heb ik die soep weer gemaakt, om het te gebruiken als gezond tussendoortje. Het is niet heel bijzonder. Het is gewoon bouillon met tomaat, paprika, kool, wortel, bosui, selderij en champignons. Het gekke is, dat ik daarom enorm opgezwollen van word. Zie volgende foto.

20140109_190213

Ik mag dan een beetje een buikje hebben gekregen, maar op bovenstaande foto lijkt het alsof ik elk moment een kind kan gaan baren. Dat is het resultaat van het eten van de soepdieetsoep. Na twee dagen is het vaak weg, maar ik kan je vertellen dat het zeer irritant is. Daar komt bij dat ik ook geen idee heb hoe het kan dat ik er door twee koppen soep uitzie alsof ik een achtling ga baren.

20140110_184529

Omdat ik na een tijdje helemaal geschift werd van élke avond rijst eten, besloot ik op een avond wraps te eten. Meergranenwraps welteverstaan. Ik heb het simpel gehouden. Zakje roerbakgroenten, zakje burritokruiden, blik gepelde tomaten en een potje dipsaus voor Dorito’s. Simpeler krijg je het niet. En natuurlijk een beetje sla in de wrap voor je de groenten erin doet. Ik moet zeggen dat ik dit elke dag wel kan eten.

20140106_122942

Licht verteerbare lunch. Niet meer doen. Het is hartstikke lekker, maar als ik dit op heb wil ik patat. En kroketten. En loempia’s. En chocola. Want zo’n slaatje vult natuurlijk voor geen meter.

Screenshot_2014-01-11-14-33-23

Alle leden van onze afvalgroep op whatsapp, gebruiken bovenstaande app. Milan kwam ermee. Je vult in het begin in hoeveel je wilt wegen. De app berekent hoeveel calorieën je per dag mag, om dat gewicht te bereiken. De hele dag houd je bij wat je eet en hoeveel je er van eet. Je kan zelfs de barcode van producten scannen. Op die manier herkent de app wat je gaat eten en geeft meteen het aantal calorieën erbij. Al het bovenstaande heb ik zelf ingescand en de app verwerkt dat. Handig toch?

20140108_172155

Ik las ergens dat als je groenten stoomt er meer vitamines aanwezig blijven, dan wanneer je de groeten kookt of bakt. Ik was meteen enthousiast en besloot een zak wortels te stomen. Dus ik doe een laagje water in een grote pan, doe de wortels in een vergiet, hang de vergiet in de pan en doe de deksel op de pan. Er zijn alleen een paar dingen die ik vergeet: Onze vergiet is van plastic en plastic en warmte gaan niet goed samen. Zoals op bovenstaande foto te zien is, is onze vergiet een klein beetje gesmolten. Maar het was het waard. Vandaag gaan we even een stoommandje kopen, gewoon voor de handigheid.

Snapchat-2014011302233220140109_160405

Tegenwoordig zijn dit de tussendoortjes (en de snapchats die ik stuur). Zo’n reep van Eat Natural bevat namelijk best veel calorieën. Normaal maak ik me daar niet zo druk om, maar nu ik me aan een aantal calorieën per dag moet houden, let ik er wel op. Anders wordt de app boos. Aan de rechterkant zien we gestoomde wortels en selderij. Gestoomd met een half gesmolten vergiet.

20140111_143009

Elke dag een smoothie doet wonderen! Ik maak ‘m als volgt: Eén banaan, een halve appel, een handje (diepvries) aardbeien, een handje (diepvries) frambozen, een handje cranberries, chiazaad, goji bessen en water naar eigen inzicht om ‘m wat minder dik te maken. Als je dit, of een variant erop, neemt als ontbijt heb je ‘s middags pas weer trek in iets.

20140113_191219

Zo ziet mijn maaltijd er ongeveer elke dag uit. Groenten, rijst en vegaballen. En dan laat ik die ballen vaak nog weg.  De sla met een klein beetje dressing die ik elke avond eet, heb ik niet op de foto.

Bij al deze afvaldingen is het belangrijk dat je veel water blijft drinken, minstens twee liter per dag. (Mijn kleine blaas vindt dat heerlijk. Ik kan niet eens van Zwolle naar Leeuwarden met de trein, zonder dat ik enorm moet plassen.)

Dit was de wekelijkse update over de afvalrace. Op naar de volgende week! Maar nu eerst een stoommandje halen. Per fiets, uiteraard.

 

 

Mijn favoriete schoolvak

Iedereen heeft wel een woord waar hij of zij de kriebels van krijgt als het woord uitgesproken wordt. Dit kan de naam van een diep gehaat persoon zijn, iets goors, iets wat slechte herinneringen naar boven brengt, noem maar op. Ik heb dat ook met een woord. Bij het horen van dat woord krijg ik het Spaans benauwd, en wil ik degene die het woord uitspreekt vernederen met een stoel, gewoonweg omdat ik niet van het woord hou. En dat woord is: Economie.

Het begon al op het vmbo. Ik had toen nog geen enkel idee wat ik wilde studeren, terwijl we in de tweede klas al een vakkenpakket voor de toekomst moesten kiezen. Verzorging en techniek vielen voor mij af, dus koos ik de richting E&M. Economie en maatschappij. Dit koos ik uit pure wanhoop en omdat de leraren mij dit aanraadden en omdat het ‘t breedste was van alle keuzes. Prima, dacht ik toen, niet wetend dat het vak economie mij mijn hele leven zou achtervolgen.

Mijn vmbo-diploma heb ik, wonderbaarlijk genoeg, in één keer gehaald. Ik heb hier ook nooit echt moeite voor hoeven doen. Omdat ik totaal niet had nagedacht over een vervolgopleiding, besloot ik nog twee jaar havo te doen. Drie keer raden welk vak er ook toen gezellig in mijn vakkenpakket aanwezig besloot te zijn. Juist, ja. Economie.

Omdat ik het laatste jaar op de havo érg gezellig vond, haalde ik mijn havo-examen op drie (!) vakken niet, waaronder (erg verrassend) economie.

Na deze domper op de havo, besloot ik een deeltijdopleiding te doen door alleen de drie vakken te volgen waarvoor ik gezakt was, om alsnog m’n havo-diploma te halen. Ik deed examen, en zakte op één vak: Economie. Daar heb ik herexamen in gedaan EN TOEN HAD IK EINDELIJK MIJN HAVO-DIPLOMA! Je kan niet zeggen dat ik geen doorzetter ben.

En nu, een aantal jaar later, studeer ik journalistiek. Dat is altijd mijn droom geweest. Er werd gezegd dat je veel algemene kennis nodig hebt voor die opleiding en daar werden de vakken ook op aangepast. Eitje, dacht ik nog. Algemene dingen kan ik wel. Het is alleen nooit in me opgekomen dat het vak economie bij algemene kennis hoort.

Ik zit nu in het tweede jaar van de opleiding journalistiek, en dat vak economie nekt me. In het eerste jaar heb ik het vak niet gehaald, omdat ik geen voldoende kon halen op dat verdomde tentamen. In totaal heb je vier kansen voor een tentamen uit het eerste jaar. Twee kansen in het eerste jaar en twee kansen in het tweede jaar. Vanmiddag heb ik voor de vierde keer dat tentamen gemaakt. Je zou denken dat ik alle vragen onderhand wel uit m’n hoofd weet, maar voor dit tentamen waren er nieuwe vragen verzonnen waar ik véél te lang over na moest denken. Ik heb er een hard hoofd in.

Als ik het economische tentamen van vanmiddag niet gehaald heb, word ik economisch van school getrapt en kan ik weer werk gaan zoeken. Dat is trouwens hartstikke goed voor de economie, werkende mensen. Meer aanbod op de arbeidsmarkt, hartstikke prima. Nu maar hopen dat er geen inflatie volgt, de participatiegraad gelijk blijft, de verborgen werkloosheid wordt opgelost en de wig lager wordt. En dat ik m’n tentamen dit keer wél heb gehaald.

Studieontwijkend gedrag voor gevorderden

De periode van tentamens is voor veel studenten, waaronder voor mij, een ware hel. Ik wil de tentamens graag halen en je weet waarvoor je het doet, maar toch ben je altijd te lui, ongemotiveerd of te snel afgeleid om úren achter elkaar te blokken voor een vak.

Een voorbeeld is dat ik op zoek was naar de betekenis van het woord ’emissie’. Ik kwam op een site terecht waar je synoniemen voor elk woord kon opzoeken. Normale mensen denken misschien “Oké, leuk”, en gaan weer verder met hun leerwerk. Maar ik niet, ik ga voor elk woord wat in me opkomt synoniemen opzoeken. Plant, poep, stoel, kat, huiskamer, noem het maar op. Ik maak mezelf altijd wijs dat zulke dingen ontzettend goed zijn voor de algemene ontwikkeling en de woordenschat.

Een ander ding wat me overkwam, is dat ik op zoek was naar een rekenmachine op m’n laptop. Aangezien ik een Chromebook heb en daar nog steeds de helft niet van snap, kon ik nérgens een rekenmachine vinden. Dus ik schakel de zoekfunctie in, en vul de letters ‘ca’ in. Er komen twee dingen tevoorschijn: Calculator en camera. Ik was zelf eigenlijk al een beetje vergeten dat er een camera op dit ding zit. Hij doet het nog prima, kan ik je vertellen. Kijk maar:

Coll

En nog een voorbeeld is het schrijven van een blog, die eigenlijk geen enkele clou heeft. Aan de andere kant moet elke student om de zoveel tijd even een korte pauze inlassen. Dit is de mijne en over een halfuur heb ik er nog een. Dan wil de kat namelijk eten.

De nieuwe alcoholwet: een hel voor 15-jarige coladrinkers

We hebben allemaal waarschijnlijk dit artikel of een variant erop wel gelezen. Het lokt reacties uit, dat het aan de ene kant schandalig is en aan de andere kant ook wel weer begrijpelijk. Vorige week maakten wij precies hetzelfde mee…

Mijn moeder wilde graag eens naar een karaokebar. Toevallig zit er een in Leeuwarden, dus zouden mijn moeder, zussen en stiefvader op donderdag 2 januari langskomen. We zouden met z’n allen wat eten, naar de karaokebar gaan en daarna bleven ze bij ons slapen. Allemaal prima, dus alles was geregeld.
M’n jongste zusje van 15 jaar was een dag eerder al richting Leeuwarden gekomen, omdat ze dat gezellig vindt. Milan, m’n zusje en ik hebben met z’n drieën nog wat boodschappen gedaan voordat de rest van de meute zou komen.

Milan en ik kochten de dagelijkse dingen zoals brood en beleg, maar ook een krat bier en een fles wijn, omdat we bezoek zouden krijgen. Mijn zusje stond in een andere rij, omdat zij ook iets nodig had uit de supermarkt. Milan en ik moesten onze ID-kaart laten zien aan de caissière, die zelf nog niet eens oud genoeg was om alcohol te kopen. Net op dat moment was mijn zusje klaar met afrekenen, en kwam ze nietsvermoedend onze kant op lopen. “En mag ik haar ID ook nog even zien?” sprak de caissière. “Joni, oprotten!”, siste ik tegen mijn zusje, en ze snelde de winkel uit. “Ze heeft haar ID-kaart niet bij zich”, sprak ik zo vriendelijk mogelijk tegen het meisje achter de kassa. Ze twijfelde. “Ik mag het jullie nu eigenlijk niet meegeven”, sprak ze onzeker. Milan ging zich ermee bemoeien: “We halen het toch wel. Kan ik het nu niet apart afrekenen? En anders ga ik desnoods in een andere rij staan.” Dat kon allemaal niet volgens het kassameisje, want wij zouden de drank voor mijn zusje kunnen halen. Na veel schreeuwen, chanteren, beargumenteren en zeggen hoe beláchelijk we dit vonden, kregen we de drank mee, zonder dat we daarvoor bij een andere kassa in de rij hoefden te staan. Het heeft ruim een kwartier geduurd, maar dan heb je ook wat.

Eenmaal buiten, voelde Joni zich nogal schuldig. Milan en ik stelden haar gerust door de caissière voor allerlei dingen uit te maken die ik hier niet ga herhalen. Aan de andere kant doet het meisje achter de kassa ook alleen maar haar werk. Nieuw jaar, nieuwe wet. Is allemaal even wennen natuurlijk. Toch is het een vreemde regeling. Wat als je in de supermarkt totaal onverwachts je 15-jarige buurmeisje tegenkomt en zij komt jouw kant op komt lopen, nét terwijl je een fles wijn staat af te rekenen? Daar kun je dan toch niets aan doen? En dat betekent dan toch niet dat je die fles voor je buurmeisje koopt?

Ook ‘s avonds naar de karaokebar was geen succes. We waren met zeven man. M’n moeder, m’n stiefvader, m’n zusje van 19 en haar vriend, m’n zusje van 15 en Milan en ik. Kort door de bocht gezegd: Zes volwassenen, en een 15-jarige. We kwam de karaokebar binnenlopen, zochten een plekje en m’n stiefvader liep naar de bar om wat te drinken te halen. Vijf bier, een wijntje en een cola. Deze bestelling duurde alleen ontzettend lang. M’n stiefvader was druk in gesprek met de barman en de barman keek steeds onze kant op, en dan keek hij vooral naar Joni. Die schoot al in de stress, omdat ze 15 is en dus de bar eigenlijk niet in mocht. Wij geinden nog dat hij haar waarschijnlijk gewoon een lekker wijf vond. Helaas was dit niet het geval. Je moest 18 jaar of ouder zijn om de bar binnen te komen. En ook al was ze met haar ouders, en ook al zat ze aan de cola, dat maakte allemaal geen donder uit. We mochten ons drankje opdrinken, maar daarna moesten we het pand verlaten.

Deze teleurstelling hebben we vaker gehad die avond. Dus zelfs als er volwassenen bij zijn, mag je niet met een 15-jarige (die nota bene gewoon aan de cola zit) een bar of kroeg naar binnen. Het was natuurlijk wel 2 januari. De wet is net ingevoerd, dus dan houdt iedereen zich er nog netjes aan. Net zoals het roken in kroegen, zal ook dit wel minder streng worden. Maar toch, voor Joni was het vervelend. Ze kon altijd met ons mee naar een café. En ze vond het ook altijd gezellig. En dat terwijl ze altijd hartstikke braaf aan de cola zat…

Afvalrace: Het begin

Ik heb altijd geroepen dat goede voornemens onzin zijn, omdat er nooit een goed moment is om te stoppen met roken of te beginnen met sporten of afvallen. Of je het nu op 1 januari of 17 september doet, het blijft een verandering. En veranderingen zijn moeilijk.

Dit jaar moet ik helaas wel in januari aan goede voornemens doen. Vorig jaar hadden Milan, m’n oma, m’n zusje, m’n moeder en de buurman het er onafhankelijk van elkaar over dat we wel iets mochten afvallen. Het idee ontstond om met z’n allen op 6 januari te beginnen met afvallen. Sinds een paar dagen hebben we met z’n allen een whatsappgroep, waar we elke maandag ons gewicht delen. M’n zusje houdt bij of men is afgevallen of aangekomen.

Vandaag is weegdag één. Ik schrok er van. Vorig jaar woog ik namelijk ruim tien kilo minder. Samen met mijn sloeberpyjama en mijn ontzettend charmante (maar warme!) sokken, weeg ik 75,7 kilo. En dat terwijl ik altijd rond de 65 kilo of minder heb gewogen. Des te meer redenen om door te zetten. Ik ben ook ontzettend gemotiveerd om die kilo’s kwijt te raken, vooral omdat we elke week ons gewicht moeten delen in de groep op whatsapp en dan sta je natuurlijk voor lul als je bent aangekomen en de rest niet.

20140106_084057

 

Afvallen is nooit echt iets voor mij geweest. Ik hou heel veel van groenten, ik eet geen vlees en vis en met aardappels maak je me niet echt gelukkig. Ook drink ik misschien één keer in de maand een glas frisdrank en drink ik verder alleen thee (zonder suiker!) en water. Je zou denken dat ik daardoor al enorm slank ben. Helaas hou ik ook heel veel van chocola, kaasbroodjes, chips, komkommersalade, snoep en frituren. En dan heb ik het nog niet eens over de hoeveelheden…

Hoe ik al dat gewicht kwijt wil raken, weet ik nog niet. Ik laat in ieder geval de slechte dingen staan. Dus geen chocola, kaasbroodjes, chips etc. meer voor mij. Ook wil ik meer gaan bewegen. Aangezien ik geen auto meer heb moet ik alles op de fiets doen. Dat scheelt een hoop. Ook hebben wij een roeiapparaat en een buikspiertrainer thuis. Daar blazen we even het stof vanaf en gaan we daar los op. Verder las ik een artikel over detoxen. Dat ga ik zeker weten doen, maar dan vanaf volgende week. Eerst even rustig aan doen.

20140106_100203

 

Verder schijnt het zo te zijn dat afvallen niet helemaal aan je gewicht ligt. Als je namelijk veel sport, bouw je meer spiermassa op en word je ook zwaarder. Waarschijnlijk duurt dat bij mij nog máánden, dus voorlopig doen we het op gewicht.

Verder ben ik sinds gisteren gestopt met roken. Dus ook dat maakt het extra moeilijk, omdat de spijsvertering langzamer wordt. (Of eigenlijk wordt je spijsvertering versneld als je wél rookt.) De vorige keer dat ik gestopt was met roken, ben ik twaalf kilo aangekomen.

Ik ga zo meteen zes liter gezonde soep maken met veel kool erin. De soepdieetsoep. Verder veel groenten en fruit. En smoothies. Zelfs Ger vindt de smoothies interessant. Proost!

20140106_093952

 

Volgende week weer een update over deze strijd tegen de kilo’s.

De vangrail: Je beste vriend

Milan en ik wonen in Leeuwarden, onze familie in Zeewolde. De dag voor Kerst vertrok ik daarom richting Zeewolde, met onze kat Gerrit. Want om hem nou drie dagen alleen te laten…
Na drie zeer gezellige dagen waar ik verder niet over ga uitweiden, vertrok ik vanmiddag samen met Gerrit weer naar Leeuwarden. M’n vader hielp me mee met het inladen van alle spullen in de auto. Behalve een krabpaal, een kattenbak en Gerrit’s mandje moesten er namelijk nog vier tassen mee met potten, pannen, cadeaus en andere spullen. Gerrit mocht naast me zitten. Normaal zet ik Gerrit zonder gordel in de auto, maar m’n vader deed de gordel om Ger’s mandje heen ‘voor het geval er iets gebeurt onderweg’.

20131227_140851

M’n vader zwaaide me uit en Ger en ik vertrokken richting het noorden. Ik heb de route van Zeewolde naar Leeuwarden en andersom al zó vaak gereden, dat ik het bij wijze van spreken met m’n ogen dicht zou kunnen. Alle bochtjes, paaltjes, borden, windmolens en koeien in de wei zijn mij bekend. Omdat ik de weg zo goed ken, rij ik af en toe wel eens harder dan toegestaan. Er is namelijk een stuk waar je ineens 100 km/h moet gaan rijden. Dat is dan een paar kilometer zo en daarna mag je weer 130 km/h. Drie keer raden wie er op dat stuk géén 100 rijdt… Juist. Ik, ja.

Het stuk van Zeewolde naar Leeuwarden is een enorm saai, lang, recht stuk om te rijden. De eerste paar keren genoot ik intens van het landschap. Nu herken ik het landschap en denk ik steeds weer ‘Ben ik híér pas?!?’. Op het langste stuk, de A6, zit een vrij scherpe S-bocht. Mijn favoriete bocht, noemde ik die altijd. Er staat duidelijk aangegeven dat je daar maximaal 70 mag rijden. Voor de mensen die dyscalculie hebben staan er nog borden naast. ‘U rijdt te snel!’ melden de borden als je er met meer dan 70 kilometer per uur langs sjeest. Als Milan met mij meereed naar Leeuwarden, sloeg hij doodsangsten uit als ik weer met pretlichtjes in m’n ogen zei dat m’n ‘favoriete bocht’ eraan kwam. Scheuren dat ik deed, echt waar. Mensen weten dat niet van mij, maar ik zou zo autocoureur kunnen worden. Heer-lijk vind ik dat, bochten zo hard mogelijk nemen, het gaspedaal goed intrappen, mensen inhalen. Genieten. Het enige nadeel is dat ik een Chevrolet Matiz heb. Niet de meest geschikte auto om te pimpen voor een straatrace, zeg maar.

Altijd als ik die bocht weer eens veel te hard nam, vertelde Milan mij altijd dat een Matiz een andere ligging op de weg heeft dan bijvoorbeeld een BMW of een Audi (Want die scheurden mij altijd voorbij!). Een Matiz is niet gemaakt om zulke bochten mee te maken, vooral niet als het regent. Dit allemaal vanwege de wegligging. Ik luisterde naar Milan’s wijze woorden, vond dat hij zich aanstelde en jakkerde net zo hard de bocht weer door. Het ging toch altijd goed?

Vanmiddag, toen ik met Gerrit onderweg was naar Leeuwarden, regende het. Autorijden met regen boeit mij niet zo. Autorijden over het algemeen niet, trouwens. Milan zegt altijd dat ik rij als een man, dus met m’n rijstijl zit het wel goed omdat deze niet heel schrikkerig en vrouwelijk is. Vanmiddag reed ik nietsvermoedend op mijn ‘favoriete bocht’ af. Radio aan, ruitenwissertje aan, bordje met ‘U rijdt te snel’ aan… Ik denk dat ik honderd reed, zoals ik eigenlijk altijd doe in die bocht. Ik reed op de rechterrijstrook de bocht in en besloot in de bocht de Fiat voor mij in te halen en dus te wisselen naar de linkerrijstrook. Dat ging fout. Ik voelde dat m’n wielen begonnen te slippen, alsof je in de sneeuw uitglijdt. Ik probeerde tegen te sturen, ‘s winters had ik namelijk ook geen enkele moeite om m’n auto weer recht te krijgen in de gladheid, dus het zou dit keer vast ook wel lukken. Ik was dus eigenlijk verbazingwekkend kalm, voor hetgeen wat er gebeurde. Toen ik merkte dat het tegensturen geen zin had, besloot ik te remmen. Het was te laat. Ik schoot naar rechts en ik zag de vangrail steeds dichterbij komen, totdat ik ineens tegen de vangrail tot stilstand kwam. Dit ging allemaal zó snel, dat ik niet eens de tijd had om na te denken en in paniek te raken. Ik stond stil op de vluchtstrook tegen de vangrail aan. Ik zag dat er nog een auto op de vluchtstrook stond, in dezelfde bocht. Twee jongens stonden achter de vangrail en kwamen mijn kant op lopen. Ik zat nog steeds geschrokken met een bonkend hart in de auto. Ik denk aan de airbag. Waarom is die niet ontploft? Uiteindelijk stap ik de auto uit. De jongens vragen hoe het met me gaat. Zij zijn ook uit de bocht gevlogen, net als een andere auto die net weer wegrijdt. Ook deze jongens zijn tegen de vangrail tot stilstand gekomen. Zij kunnen alleen niet meer verder omdat een band van de auto scheef gebogen is. Ze kijken naar de schade van mijn auto en adviseren mij óf verder te rijden, omdat dit in hun ogen wel kan, óf achter de vangrail te gaan staan. Als er nu al drie mensen uit de bocht gevlogen zijn, kan er zo nog een volgen. Ik geef ze gelijk, bedank ze en wens ze sterkte. Daarna stap ik weer in het koekblik van een Matiz en rij verder.

Bij een tankstation heb ik een pakje peuken gekocht en de schade nog eens goed bekeken. Dit gaat me weer een fortuin kosten. Eenmaal weer onderweg merk ik dat de auto af en toe afwijkt naar links. Ik zit mezelf gek te maken. Komt dit door de wind of door die deuk? Zit m’n wiel niet klem? Sla ik straks niet over de kop? Ik moet me inhouden om niet te gaan hyperventileren. Gerrit ligt er trouwens nog altijd rustig bij in zijn mandje waar de gordel omheen zit. Alsof m’n vader het aanvoelde komen en daarom Gerrit vastmaakte met de gordel.

Afijn, om een lang verhaal kort te maken: Ger en ik zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. We hebben ruim een uur gereden met een enorme deuk in de zijkant van de auto, maar we zijn veilig aangekomen in Leeuwarden, op wat lichte rugpijn na. Álle bochten nam ik verder als een oud omaatje omdat ik bang was weer uit de bocht te vliegen. Ik ben nog niet langs de garage geweest. Daar wil ik mee wachten totdat Milan weer thuis is, want ik ga in m’n eentje nooit onthouden wat de garagemeneer mij adviseert en wat er nou precies kapot is. Wat dat betreft ben ik wél echt een vrouw.

Ik ben bang dat dit me weer een fortuin gaat kosten. Gelukkig heb ik van mijn lieve vriendje een heel mooi kerstcadeau gehad, namelijk een Oudejaarslot. Nu maar hopen op de jackpot…

20131227_154049

Zie hier het resultaat van een kusje van een vangrail. De deur aan de passagierskant gaat niet meer open en er zit een kras over de hele zijkant, van deur tot deur. (Klikken op de foto voor meer sensatie.)

20131227_141451 20131227_141445

En nu, achteraf, realiseer ik me eigenlijk wat een geluk ik heb gehad. Want zoals je misschien aan de deuk kan zien, knalde ik niet heel zacht tegen de vangrail aan. Ik mag gelukkig nog even blijven. Maar gewaarschuwd ben ik wel.

Flashback: Kuddes op het spoor

Verhaal van m’n oude blog van 13 december 2012.

Toen ik afgelopen dinsdag een klasgenootje vertelde over mijn treinreis die nogal lang duurde omdat de machinist niet op kwam dagen, zei ze: “Dan kan je die mooi van je NS-bingokaart strepen!” En dat is zo. Als treinreiziger krijg je te maken met veel gekke, aparte of irritante dingen. Zoals ik dinsdag had met de machinist. Een partytent of schapen op het spoor is ook niet een veel voorkomend iets, denk ik. Dat zijn dan bonuspunten voor op de NS-bingokaart.

Ik las in de ‘Spits’ dat er 1500 klachten zijn binnengekomen bij de NS over de nieuwe dienstregeling.

Nu lopen we met z’n allen wel altijd heerlijk te zeiken op de NS, maar we kunnen er zelf ook wat van qua fouten met het openbaar vervoer. Zo las ik ergens dat een jongen nietsvermoedend in de trein stapte op het spoor waar hij altijd in moest stappen, maar hij vanwege de nieuwe dienstregeling heel ergens anders terecht kwam. Kijk, dat is dan een typisch voorbeeld van iets waar de NS niets aan kan doen. Gewoon opletten.

In het noorden worden nu ook treinen van Arriva ingezet. Afgelopen dinsdag, mijn ongeluksdag als het om reizen gaat, had ik de eer om voor het eerst met een trein van Arriva van Leeuwarden naar Groningen te reizen. Ietwat zenuwachtig voor deze nieuwe treinervaring die ik als onervaren treinreiziger zou opdoen, liep ik richting spoor 8. Want daar moest ik heen. Een hele horde mensen liep die kant op, en liepen allemaal heel ver naar voren terwijl achterin alles leeg was. Ik dacht bij mezelf: “Doe eens gek, ik stap gewoon achter in de trein. Lekker rustig.” En lekker rustig werd het zeker. Ik vond het namelijk vrij eigenaardig dat ik de enige was die in deze coupé zat. Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen en besloot de trein uit te stappen en achter de kudde mensen aan te gaan. Dus ik sta op en loop richting de deur van de trein. Ik druk op het knopje waardoor de deuren open moeten gaan. Niks. Ik druk nog een keer. Niks. Ik druk dan maar op het knopje aan de andere kant van de deur. Weer niks. Ik besluit nog niet in paniek te raken, maar naar een andere deur te lopen. Misschien is deze wel kapot. Ik herhaal hetzelfde ritueel, met hetzelfde resultaat. Niks, nada, noppes. Een lichtelijke vorm van paniek komt op, totdat ik in de verte twee mensen aan zie komen lopen. Net als in de film, twee schimmen die op je af komen. Mijn redders in nood! En ze lopen gelukkig mijn kant op, wat niet zo gek is in een trein met gesloten deuren. Ik vertel de twee personen, gehuld in Arriva-kledij, dat ik de deur niet open krijg. “Nee, deze trein zit ook op slot”, is de reactie. Gelukkig heeft de meneer een sleutel en opent de deur. Ik ben nog nooit zo blij geworden van sneeuwvlokken die m’n neus en ogen in vliegen. Vrijheid! Frisse lucht!

De mens is een kuddedier. Sinds dinsdag doe ik niet meer tegendraads, volg ik de meute én heb ik mijn eigen ‘fouten-die-ik-zelf-bij-de-NS-en-Arriva-heb-gemaakt-bingokaart’. ‘Jezelf opsluiten in een trein’ is weggestreept.

Plasjes plegen in Berlijn

Afgelopen weekend zijn Milan en ik een weekend naar Berlijn geweest. We hebben veel gelopen en veel gezien, dus uitgerust thuiskomen zat er niet in, ook al had ik daar stiekem een beetje op gehoopt. En dan doel ik niet eens op de houten kont die je krijgt na vijfenhalf uur in de trein gezeten te hebben.

Volgens mij heb ik echt een mini blaas. Na één kopje thee sta ik al met gekruiste benen half in m’n broek te plassen. In Berlijn was het niet anders, ik denk dat ik de meeste wc’s die daar te vinden zijn van binnen gezien heb.

Het is heel eigenaardig om te plassen in Berlijn. Nou ja, het plassen op zich niet, natuurlijk. Dat gaat gewoon hetzelfde als in Nederland. Maar het hele ‘schone-wc-beleid’ is daar heel anders dan in Nederland. Beeld je even het volgende in:

Je moet plassen. Maar dan ook echt enorm. Het druipt nog net niet langs je linkerbeen, via je broekspijp de vloer op. Zo nodig moet je plassen. Je gooit snel vijftig cent op het schoteltje van de toiletjuffrouw en snelt je naar de dames-wc. En wat staat er ALTIJD bij de dames-wc? Juist, een rij. Je gaat een beetje schuin op één been staan om je plas op te houden, en wacht geduldig af tot je aan de beurt bent om een enorme waterval te produceren in die prachtige, witte pot. Terwijl je in de rij staat, observeer je het één en ander. Het valt je op dat er twee toiletjuffrouwen zijn. Beide hebben ze rubberen handschoenen aan, met in hun ene hand een doek en in hun andere hand een spuitbus met roze reinigingsspul. Elke keer als er iemand uit het wc-hokje komt, loopt een van de juffrouwen het desbetreffende hokje in, maakt het urinoir schoon en dan pas mag de volgende. En dat gebeurt dus bij iedereen, elke keer weer. Deur van het toilethokje gaat open, de dame die net geplast heeft komt eruit, toiletjuffrouw duikt erin, en daarna mag de volgende uit de rij haar plasje doen.

Ik heb dat met verbazing aangezien. Dat was me die vijftig cent wel waard. En dat gebeurt dus overal, of je nu in een kathedraal, de McDonald’s of op het station moet plassen. Op elke wc gebeurt dit. Nu snap ik waarom die Duitse vrouwen af en toe van die norse, gespannen gezichten hebben. Er zit hun gewoon een enorme drol dwars, omdat poepen in het openbaar nog wel eens genânt kan zijn omdat je altijd achtervolgd wordt door een Berlijnse toiletjuffrouw.

(Om het verhaal even een hele andere wending te geven, nog een aantal foto’s van het weekend. En ze zijn klikbaar! Wat een feest.)

 

“Schat, dat zijn gezichtsreinigingsdoekjes”

Als je samenwoont, zorg je er samen voor dat alles in orde is. Dit geldt voor eten koken, de was, maar ook voor het huis schoon houden.

Als er iets is waar je achterkomt als je op jezelf gaat, is dat stof niet is uit te roeien. Vooral in de badkamer, daar plant stof zich het snelst voort. Ongelooflijk, echt waar. Maar ook in de huiskamer kunnen onze stofvriendjes er wat van.

Om het afstoffen een beetje makkelijk te houden, leek het mij handig stofdoekjes te kopen. Zo kun je op elk moment van de dag zo’n doekje pakken en even over de kasten, plankjes, vensterbank  halen of andere locaties waar de stof besluit te gaan liggen.

Zo’n huisvrouw als ik ben tegenwoordig, was ik laaiend enthousiast over de doekjes. Minuten lang heb ik met een big smile op m’n gezicht een betoog gehouden tegen Milan over de briljante uitvinding wat een stofdoekje heet. Milan doet niet zoveel met mijn enthousiasme over huishoudelijke onderwerpen en maakte tijdens mijn betoog gewoon zijn potje Fifa af.

Op een dag besloot Milan mij een plezier te doen, en ook eens wat af te stoffen. Doekje over de televisie, het bureau, de koelkast… Het gekke was alleen dat het doekje vochtige strepen achterliet. Bleek dat hij gezichtsreinigingsdoekjes had gebruikt, die eigenlijk zijn voor mijn hoofd die ik voor het slapengaan make-upvrij maak. Ik snap het ook wel. Allebei de doekjes zijn wit, de verpakkingen lijken op elkaar… Het zal wel mannenlogica zijn dat een doekje gewoon een doekje is, waar je het dan ook voor gebruikt. Dus voortaan sta ik met stofdoekjes mijn gezicht af te stoffen en de televisie te demake-uppen.

Voordeel is wel dat alles meteen goed schoon was. En het rook héérlijk!

 

PhotoGrid_1385046068930

Vaginale mentholsigaretten

(Af en toe gooi ik hier een blog neer van m’n oude weblog. Deze is van 6 november 2012.)

Op een zaterdagochtend staan Milan en ik onze tanden te poetsen, als ik ineens een onbekende fles in de badkamer zie staan met het opschrift ‘Chilly Gel’. Ik pak de fles en lees: “Intieme wasemulsie, landurig en natuurlijk fris.” Op de achterkant van de fles lees ik vluchtig de woorden ‘langdurige bescherming’ en ‘natuurlijke frisheid’. “Wasemulsie”, lees ik nog eens hardop aan Milan voor, “dat heeft mijn vader vast gekocht voor de was. Zal wel een nieuw geurtje zijn of zo”, totaal niet nadenkend over het woord ‘intiem’. Totdat ik verder lees over een verfrissend gevoel van de intieme zone tijdens de menstruatie of na het sporten. Leek me een beetje gek als mijn vader dat zou gebruiken. Hij sport namelijk niet!
Eenmaal beneden vraag ik aan mijn vader en zusje wat dat voor een spul is, en waarom ze dat gekocht hadden, aangezien ze net terugkwamen van boodschappen doen. Ze hadden alleen geen idee waar ik het over had.
Bleek het van m’n andere zusje te zijn. Ze was laaiend enthousiast over het spul. “Moet je ook eens proberen”, zei ze. “En laat dan meteen even weten hoe je het vond.” Na deze zin kreeg ik een gevoel van argwaan jegens het product. Alsof er een addertje onder het gras zat. Maar, ik laat me niet kennen en heb vanochtend het spul gebruikt. En nu snap ik het addertje.
Ik sta onder de douche en doe wat ik altijd doe, haren wassen en alles er omheen. Ik bewaar de Chilly Gel tot het laatst, als een soort van toegift om langer onder de douche te mogen staan. Voor de zekerheid lees ik nog even op de achterkant van het flesje hoe het precies werkt, en ik breng het spul, wat lijkt op groene kwak, aan op mijn ‘intieme zone’.
Nu weet ik niet of er iemand is die weet hoe het voelt als je een metholsigaret rookt. Een overweldigend gevoel van frisheid maar ook een gek gevoel, wat eigenlijk niet uit te leggen is. In het begin, bij het aanbrengen van de Chilly Gel, voelt het alsof je op de inhoud van een rolletje Mentos bent gaan zitten. Even later voelt het toch echt alsof je vaginaal een mentholsigaret aan het roken bent. Dat gevoel gaat ook niet weg, zit er nu nog mee. Alsof ik al anderhalf pakje opgerookt heb.
Ach, één voordeel. Nu ik geminderd ben met roken, heb ik toch een manier gevonden om het gevoel van het roken van een mentholsigaret terug te krijgen. Beetje op een foute plek, maar het zij zo.