Rss

Archives for : Blog

Trapmatjes

Milan en ik waren vandaag voor het laatst in ons huis in Leeuwarden. Vanochtend om 10 uur hadden wij een afspraak met de makelaar om de laatste ronde door het huis te maken, de meterstanden op te schrijven en de sleutel in te leveren, zodat we het leven in Leeuwarden achter ons kunnen laten. (Behalve Milan dan, want die moet tot de zomer gewoon nog heen en weer naar Leeuwarden. Oeps, sorry!)

Large

(Doei leeg huis in Leeuwarden!)

Omdat we toch in Leeuwarden waren en je daar veel meer bouwmarkten hebt dan in Zeewolde, gingen we op jacht naar trapmatjes. Je weet wel, die halve maantjes op de trap. Dit omdat het de trap netjes houdt, en ik nogal een ster ben in het van de trap vallen.

We begonnen bij Leen Bakker. Ik hoorde van m’n moeder dat die dingen niet zo heel duur waren, zo rond de vijftien euro. Prima, dachten Milan en ik. Dan zouden we zwarte matjes nemen, en waren we klaar. Eenmaal op de afdeling trapmatjes, schrokken we ons een ongeluk. Het eerste setje waar we tegenaan liepen, was 75 euro! Ja, daaaaaag. Voor zestien van die stomme halve maantjes gaan wij echt geen 75 euro betalen. Er waren wel maantjes van rond de twintig euro, maar dat waren van die vieze, vale, geelachtige dingen. Bah. Logisch dat die zo goedkoop zijn; niemand wil die dingen.

Dus, wij snel weg bij de halvetrapmaantjesafdeling, en we terroriseerden de winkel nog even door op zoek te gaan naar een nieuwe kast en alle deuren op te trekken, in de kast te gaan zitten, de deuren hard dichtsmijten omdat er een anti-harddichtgooiding op zat… Heerlijk.

We verlieten de Leen Bakker, en liepen richting Kwantum. Misschien dat de trapmatjes daar goedkoper waren! Dus wij liepen, nadat wij allemaal ‘Aaaaaah’s’ en ‘Ooooh’s’ hadden geroepen vanwege de tuinsets waar we langsliepen, richting de afdeling trapmatjes. En ja hoor, ook hier was de duurste rond de tachtig euro en de goedkoopste 25 euro. Ik begon te klagen. (Vraag maar aan Milan, ik kan heeeel goed klagen.) Mijn klaagzang ging ongeveer zo: “Oooooh, neeee. Waarom zijn die dingen zo dúúr? Is het gemaakt in 1812 of zo, en hebben ze de stof bewaard zodat je betaalt voor antieke trapmatjes? Of is het speciale stof? We gaan toch geen tachtig euro betalen voor zestien van die klote matjes, toch? Toch? Milan, toch?”

Ik klaagde alleen een beetje hard, dus er kwam een medewerker van Kwantum onze kant op, om te ‘helpen’. Hij glimlachte naar ons. Ik viel maar meteen met de deur in huis: “Meneer, waarom zijn deze dingen zo dúúr?” De bebaarde medewerker gaf het briljantste antwoord OOIT: “Ja, mevrouw, dat is gewoon de prijs. Daarom zijn ze zo duur.” “Maar wat is het verschil dan?”, vroeg ik nog. Maar de medewerker met gezichtsbeharing bedacht dat hij een slecht geïmproviseerd verkooppraatje ging houden. “Wat voor trap hebben jullie, een dichte trap?” “Ja, gewoon een trap ja. Met dertien treden…” “Aha”, vervolgde pluisbaard, “Als jullie voor budget gaan, moeten jullie die nemen!” En hij wees naar de goedkoopste. JA, DAT HADDEN WIJ ZELF OOK NOG WEL KUNNEN BEDENKEN. “Maar wat is dan het verschil met die duurdere?”, vroeg ik aan de meneer met baard. “Nou, die goedkope moet je zelf knippen. En deze (wijst duurdere aan) zijn voorgeknipt. Dat zie je aan deze rand aan de voorkant. Deze zou ik ook niet knippen, hoor. Dan gaan ze rafelen.” Echt, een briljante medewerker. Milan had al die tijd knikkend staan luisteren en zei nu: “We kijken even verder, bedankt.” Maar, kapitein zwartbaard vervolgde gewoon zijn praatje. Hij zei nog net niet dat’ie ze thuis zelf ook had. “Ik ga die dingen hier echt niet kopen, hoor. Veel te duur”, zei ik. Milan bedankte de medewerker en we liepen de winkel uit.

We zijn nog bij Carpet Right en Praxis geweest (en bij Beter Bed om naar kledingkasten te kijken en ons kapot te lachen om de prijzen die men daar durft te vragen), maar geen enkele winkel verkoopt die matjes voor vijftien euro. Diep teleurgesteld en zonder trapmatjes stapten we weer in de auto, om richting Zeewolde te rijden. We lieten het koude Leeuwarden achter ons, reden het zonnige Zeewolde tegemoet en wachten vanaf nu álle folders af totdat er zwarte halve maantjes voor op de trap in de aanbieding zijn.

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 4: Het verfdilemma

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 1: De vloerovername
Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 2: Het formulierendrama
Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 3: Kijken en kopen

Afgelopen donderdag was het dan eindelijk zo ver: Milan en ik kregen de sleutel van ons nieuwe stekkie in Zeewolde! (We wilden een sleutelselfie maken, maar dat hebben we nog steeds niet gedaan. Die houden jullie tegoed, oké?)

Vanaf het moment dat alles geregeld en gecontroleerd was, is het klusteam non-stop bezig geweest om het huis zo mooi en netjes mogelijk te maken. En dat is zeker gelukt!

Stiekem zag ik alles al een beetje voor me qua kleuren van de muren en qua indeling en inrichting. Milan niet. Toen ik hem een strookje met verschillende soorten verf liet zien, stroomde hij niet over van enthousiasme. Integendeel.
Ik liet hem het onderstaande strookje zien en had stiekem voor mezelf al drie kleuren uitgekozen die ik mooi vond. Milan was het er niet mee eens, en op de dag dat we de sleutel kregen zijn we samen naar een bouwmarkt gegaan om kleuren uit te kiezen die we allebei mooi vonden.

13089422354_8cbc6ca188_o

Ik weet niet hoelang we hebben overlegd, maar we zijn uiteindelijk tot een compromis gekomen. Helaas is er geen foto gemaakt van het desbetreffende strookje, maar het leek op roodachtig, maar dan wel een warme kleur. Volgens mij wilden we allebei van het gezeur over de kleur van de muur af zijn en besloten we de kleuren te laten mengen. Laaiend enthousiast kwamen we thuis en begonnen vol goede moed aan het schilderen van de muren.

De lichtste kleur die we hadden laten mengen, leek op het verfstrookje op gebroken wit. Totdat het op de muur gesmeerd werd. Toen was het roze. En niet zomaar roze, maar echt lichtroze. Alsof we de babykamer gingen schilderen en het overduidelijk een meisje zou worden. Zie onderstaande foto. Ik haalde mijn schouders op over de kleur, Milan heeft ongeveer drie kwartier met grote ogen naar de muur staan staren. Hoe kónden we zo’n kleur gekozen hebben? We hebben er een nachtje over geslapen, en uiteindelijk besloten we dat een roze muur misschien niet zo’n succes was en zijn we andere verf gaan halen. Het is de verf geworden waar de discussie mee begon, die op het bovenstaande strookje staat. Dat is veul mooier. En stiekem moet Milan mij daar best wel gelijk in geven, ook al durft hij het nog steeds niet helemaal toe te geven.

13089085885_b4bbe6d622_o

We hebben ook een lambrisering. Dat was een soort van mijn project, omdat ik verder eigenlijk niks kan. We hadden ook al verf gehaald voor de lambrisering, en ook die kleur zat tegen het roze aan. Oudroze, werd het al genoemd. Op zich was die kleur niet heel vervelend, maar ook de lambrisering heeft verloren van Milan’s staarwedstrijdje. En dus werd ook de lambrisering opnieuw geschilderd, in een kleur van het eerder genoemde strookje. Hieronder staan drie foto’s. De eerste foto is hoe het was voordat wij de sleutel hadden, de tweede foto is de roze variant, en op de derde foto is te zien hoe het er nu uitziet. Stukken beter, toch?

13089354884_38f02c902b_o 13089213373_c0ee301092_o 13089364264_438dc8dfaa_o

Al met al is er ontzettend hard gewerkt. Zelfs de deuren en de kozijnen zijn geschilderd. En dat allemaal met de beste hulp die we ons konden wensen. Alles ziet er prima uit, en alles is fris en schoon. Het is nu alleen wachten tot zaterdag. Dan gaan we namelijk pas alle spullen van Leeuwarden hierheen verhuizen. Duurt lang!

Nog even wat foto’s van ons huis:

De hal.
13089030015_6be508be0a_o

De wc.
13089162823_c7e50db734_o

De muren in de woonkamer hoe ze waren en hoe ze nu zijn.
13089174273_f1e148367a_o 13089114613_8371aa5eeb_o

De muren lijken wit, maar op deze foto is te zien dat het echt geen wit is.
13089111553_5468b69e37_o

De slaapkamer hoe hij was en hoe hij nu is. De verf die nu op de muur van de slaapkamer zit, was eigenlijk bedoeld om op de muur boven de lambrisering te smeren. Maar goed dat we dat niet gedaan hebben. Dit is veel mooier, toch?!?
13089156753_a58e2d81b4_o 13089046815_93ec748009_o

Mijn taak was delegeren. Kan ik goed, hé?
13089056275_f0468cc6e3_o

De badkamer. Ja, ja.
13089149863_2931355e89_o

De tuin
13089361094_a52593a68e_o

13089087125_cae4eaa8cf_o

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 3: Kijken en kopen

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 1: De vloerovername

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 2: Het formulierendrama

Twee weken geleden zijn Milan en ik voor het eerst gaan kijken in ons nieuwe huis. De titel van dit verhaal had ‘De bezichtiging’ kunnen zijn, maar dan was het een minder boeiend verhaal geweest, omdat er na de bezichtiging heel wat gediscussieerd is over bepaalde dingen.

Toch wel een beetje zenuwachtig belden we aan bij ons toekomstige huis. “Stom dat iemand anders hier nu de deur opendoet en wij dat over een paar weken zelf zijn”, dacht ik nog. Een ontzettend leuk, aardig meisje deed de deur open en liet ons alles zien in haar ‘oude paleisje’ zoals ze het zelf noemde. Het viel mij meteen op dat er in de woonkamer een ontzettend mooie vloer lag. Doordat ik zo gefixeerd was op die vloer, had ik totaal niet op de muren gelet. Toen mijn moeder na afloop vroeg welke kleur de muren waren in de woonkamer, had ik serieus geen idee.

IMG-20140303-WA0000

We liepen door naar boven, waar drie slaapkamers zijn. De kleinste kamer gebruikten zij net zoals wij onze tweede slaapkamer in Leeuwarden gebruiken: Als washok en als soort van inloopkast. Ik zag het al helemaal voor me. Milan volgens mij niet zo, maar dat is waarschijnlijk ook omdat het washok meteen ook mijn hok is, als je begrijpt wat ik bedoel. De grootste slaapkamer was uiteraard hun eigen slaapkamer, zo gaan wij dat ook doen. Dan kunnen we zeggen: “Dit is de master bedroom. Hier slapen wij.”

Hoe de vorige bewoners de derde slaapkamer gebruikten weten we niet, maar ik heb alvast bedacht hoe wij hem gaan gebruiken. Dat wordt de hobbykamer en tegelijk de ‘Ajax-kamer’. Daar komt een bankje, een bureau, eventueel m’n schildersezel en een klein, schattig tv’tje. Dan kan Milan op dat kleine, schattige tv’tje lekker voetbal kijken als Ajax speelt en kan ik in de woonkamer met een zak tissues en een reep chocola naar All You Need Is Love of een ander slijmballenprogramma kijken. Goed idee, toch? Joyce een washok, Milan een voetbalhok.
Daarna kwam de badkamer. In officiële staat, is de badkamer alleen een stang met een douche, een wasbakje en is het de bedoeling dat je je wasmachine ook in de badkamer zet, naast de wasbak. De vorige bewoners hebben de héle badkamer verbouwd. De wasbak is vervangen door een nieuwe, en verplaatst omdat zij een andere plek hadden verzonnen voor de wasmachine. Verder is er een wc en een bad. Een bad, ja. Niet zomaar een bad, nee, een hoekbad met overal stralen, zo’n soort regendouche en weet ik het allemaal. Milan en ik stonden met open mond te kijken.

Na de bezichtiging, zei het meisje dat zij en haar vriend een mooi prijsje voor ons hadden bedacht en daarvoor mochten we de badkamer en de vloer overnemen. Wilden we dat niet, dan ging alles terug naar originele staat en moest alles eruit gesloopt worden. Door henzelf, dat wel. Het ‘mooie prijsje’ was minder mooi dan we hadden gehoopt. Wij hebben voor die prijs bijna het hele interieur overgenomen in Leeuwarden. Denk aan een wasmachine, koelkast, eethoek, salontafel, bankstel, vloer (lees deel 1 voor de waarheid), rolgordijnen, kasten enzovoort. En daar zouden we nu alleen een badkamer en een vloer voor krijgen. Uiteindelijk is er iets van het bedrag af gegaan, maar wij vonden het nog heel veel.

Milan en ik dachten diep na. Zouden we elke dag in bad gaan? Nee. Zouden we elke dag samen een fles champagne drinken in bad? Nee. Elke dag met kaarslicht en een boekje badderen? Nee. Was het dan handig om het bad over te nemen? Nee. We vroegen de vorige bewoners wat ze voor alleen de vloer wilden hebben. Dat was dus gewoon de helft van het afgesproken bedrag. Kort door de bocht gezegd: De vloer was net zo duur als de badkamer.

Na veel wikken en wegen besloten we alles over te nemen. De vorige bewoners waren meer dan helft in prijs gezakt, waarschijnlijk omdat ze zelf niet zoveel zin hadden om die hele bende eruit te slopen en het weer in originele staat moesten opleveren. Maar goed, we krijgen er een mooie tuin bij, die een halfjaar geleden is aangelegd en ook de rolgordijnen blijven hangen. Al met al een goede deal. Als we er eenmaal wonen, volgen er zeker weten foto’s.

Het enige nadeel is dat de badkamer niet door de woningbouw is aangelegd. Mocht er een lekkage of iets anders komen, is dat voor eigen kosten. Maar dat zien we tegen die tijd wel…

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 2: Het formulierendrama

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 1: De vloerovername (klik hier)

Het was weer één en al stress de afgelopen periode. Vooral van mijn kant dan, Milan blijft overal vrij rustig onder. Of hij laat gewoon niets merken, kan ook nog.

Het formulier wat we bij de belasting moesten aanvragen (wat in deel 1 te lezen is), was inderdaad te laat. Gelukkig heeft Milan een paar dagen eerder de woningbouw gebeld en werd er een aantekening gemaakt dat het formulier iets later kwam. Dit komt vaker voor, dus er was geen man overboord. Formulier één ingeleverd: Check.

Daarna kwam een werkgeversverklaring. Dat was een makkie. Milan en ik zijn allebei met een formulier naar onze werkgever gegaan, en het formulier werd met het grootste gemak ingevuld. Formulier twee ingeleverd: Check.

Een ander formulier wat de woningbouw nodig heeft als je in aanmerking wil komen voor een huurwoning, is een uittreksel van de gemeentelijke basisadministratie. Dat houdt in dat je naar de gemeente moet om een formulier aan te vragen waar je adresgeschiedenis op staat. Van waar je geboren bent tot waar je nu woont en alle adressen waar je daartussen hebt gewoond, staan op dat formulier. Dat is om aan te tonen dat je vanaf 2004 minimaal zes jaar in Zeewolde hebt gewoond, zodat je sociaal gebonden bent aan het dorp. Heb je dit niet, dan is er een jaarcontract van een werkgever nodig om aan te tonen dat je economisch gebonden bent aan het dorp. Wij zijn dus sociaal gebonden.
Op een vrijdagmiddag zijn Milan en ik naar het gemeentehuis in Zeewolde gegaan om zo’n formulier aan te vragen. Wij trekken met ons goede gedrag een nummertje, zijn aan de beurt, gaan bij de mevrouw achter de balie zitten en krijgen vervolgens te horen dat het formulier aangevraagd moet worden bij de gemeente waar je op dit moment ingeschreven staat. In Leeuwarden dus.
Milan is maandag na school meteen naar het gemeentehuis in Leeuwarden gegaan, ik kon donderdag pas weer die kant op omdat ik de rest van de week moest werken. Milan heeft zijn formulier ingescand en gemaild naar de woningbouw in Zeewolde. Uiteindelijk kreeg Milan een telefoontje van de woningbouw dat zijn formulier was afgekeurd. Hij wist zelf niet waarom, maar luisteren is vaak een probleem bij mannen dus ik vergaf het hem. 😉 Wel zat ik, zoals de rest van deze maand, weer eens in de stress omdat het weer een tegenslag was.
Donderdag heb ik mijn formulier aangevraagd en vrijdag ben ik meteen langs de woningbouw gegaan om het formulier daar in te leveren en te vragen waarom Milans formulier was afgekeurd. Wat blijkt: Omdat ik sta ingeschreven bij de woningbouw, staat alles op mijn naam. En omdat ik dus gereageerd heb op de woning, moeten ze mijn gegevens hebben. Als de woningbouw dat nu duidelijk tegen Milan had verteld, had dat een aantal stressvlekken in m’n gezicht gescheeld. Formulier drie ingeleverd: Check.

En als laatste hadden we een soort van verklaring van goed gedrag nodig van onze huidige makelaar. Hij moet dan tekenen dat we geen huurachterstand hebben en elke maand op tijd onze huur hebben betaald. Formulier vier ingeleverd: Check.

Alle papierwerk is ingeleverd en met de financiën zit het volgens de woningbouw goed. Afgelopen vrijdag was het officieel: We hebben een huisje in Zeewolde! Maar het verhaal heeft nog een staartje. Er moet namelijk een hoop geregeld worden met de huidige bewoners van het huis in Zeewolde. Wordt vervolgd…

Om jullie vast een ideetje te geven:

Huis1 Huis2

Milan en Joyce gaan verhuizen – deel 1: De vloerovername

Milan en Joyce gaan verhuizen – Deel 2: Het formulierendrama

Zoals jullie weten ben ik gestopt met school. Ik woon nu tijdelijk weer even in Zeewolde bij m’n vader, zodat ik kan blijven werken hier. Milan heeft wel gewoon school, dus hij is de hele week in Leeuwarden. Is wel weer even wennen hoor, deze situatie zo.

Een aantal weken geleden hebben Milan en ik gereageerd op twee huisjes in Zeewolde. Twee weken lang zaten we in de stress, hebben we dingen geregeld hoe we alles zouden doen omdat ons huis in Leeuwarden in april verhuurd wordt. Afgelopen dinsdag was de deadline voor de huizen. Als er voor twaalf uur ‘s middags niet gereageerd werd op de woningen, stonden we bij allebei op nummer één. Het werd spannend en zenuwslopend. Milan belde er na twaalven weer achteraan en nu bleek dat we pas rond vier uur ‘s middags bericht zouden krijgen. Uiteindelijk werd om twee uur al bekend dat we in aanmerking kwamen voor een woning in Zeewolde. Het is nog nooit zo makkelijk gegaan!

Maar nu het volgende. Omdat wij geen fulltime baan hebben, moeten we een zogenaamd IB60-formulier aanvragen bij de belastingdienst. Dat formulier krijg je binnen vijf werkdagen in de brievenbus. Het leuke is dat dat formulier ook binnen vijf werkdagen bij de woningbouw ingeleverd moet worden. Doe je dit niet, dan krijgen we de woning ook niet en gaat’ie naar de nummer 2 op de lijst. Stressmomentje. Maar dat moet goedkomen.

Het stel dat vorige week is komen kijken in Leeuwarden was razend enthousiast, en het contract is getekend. Het is dus officieel dat zij er in april gaan wonen. Milan mailde ze nog even over de overname van de vloer met een bedrag wat we voor de vloer willen hebben. Aangezien wij die vloer ook hebben overgenomen van de vorige bewoonster en wij geen zin hebben om die hele bende eruit te slopen. Kregen we toch een rare mail terug van die stakkers! Wat wij wel niet in ons hoofd haalden dat we ze mailden over de vloer. We hadden toch gezegd dat ze de vloer mochten overnemen? (Ja dat klopt, sukkel. Maar voor iets wat je overneemt moet je BETALEN.) En ze zeiden ook nog dat de vloer bij het huis hoorde, deze er dus bij in zit en zij er niet voor hoeven te dokken. Kansloze stakkers, echt waar.

Het leuke is dat zij contact hebben opgenomen met de makelaar hierover, en dat de makelaar de huurbaas heeft gebeld. Om een lang verhaal kort te maken: De vloer hoort bij het huis. Conclusie: Milan en ik zijn dik genaaid door de vorige bewoonster, aangezien wij die vloer van haar hebben overgenomen. Ik was woest gisteren, echt waar. Ik was in staat zélf die hele vloer uit het huis te slopen. De makelaar belde Milan over deze kwestie en hij wil ons een kleine vergoeding geven voor dit misverstand. In eerste instantie wilde ik dit niet. Het ging mij niet om de centen, maar meer om het principe. Gelukkig is Milan er heel goed in om mij te kalmeren…

Al met al loopt het minder op rolletjes dan we gehoopt hadden. Nu maar hopen dat het formulier van de belasting op tijd komt en dat we dinsdag alles kunnen regelen. Er kan nu niet veel meer fout gaan, toch?

De eerste schoolloze week

Ik ben gestopt met school. Afgelopen vrijdag had ik een gesprek met m’n SLB’er (Studieloopbaanbegeleider. Pakkende naam, hé?) en hij deed er alles aan om mij op te school te houden. De kans om mijn propedeuse te halen was nog aanwezig. Van de vier herkansingen uit het eerste jaar, had ik er namelijk twee gehaald, één onvoldoende (een 5,1…) en ik moest nog een cijfer terugkrijgen. Als dat cijfer voldoende is, kon ik een verzoek indienen bij de examencommissie, omdat ze over één onvoldoende niet zo moeilijk doen. Dan had ik namelijk 58 van de 60 nodige studiepunten gehaald. Volgen we het nog? Ik sprak met mijn SLB’er af dat ik sowieso zou stoppen met de opleiding, maar wel mijn propedeuse wilde halen, als dat nog mogelijk was. We schudden elkaar de hand, waarschijnlijk voor de laatste keer.

Afgelopen maandag kreeg ik mijn laatste cijfer terug: Een 5,2. Twee van de vier niet gehaald, dus. De kans op een propedeuse was nu ook verspild. Ik heb me meteen uitgeschreven van de opleiding en m’n studiefinanciering stop laten zetten. Vanaf 1 maart 2014 ben ik officieel geen student meer. Het zat er al wel aan te komen, maar nu het eenmaal zo ver is voelt het toch raar. En ik moet zeggen dat ik m’n klasgenoten meer mis dan de opleiding. Ik heb een geweldige anderhalf jaar gehad met die mensen. En een geweldig half jaar met de mensen die dit jaar in de klas kwamen. Ik mis ze nu al.

Maar, terug naar de werkelijkheid. De eerste schoolloze week beviel me prima, al had niemand dat gelooft als ze maandag bij ons thuis waren geweest. Het bord op onderstaande foto staat normaal namelijk vol met dingen die Milan en ik van plan zijn, maar ik had weer zo’n bui… Uiteindelijk viel de verwachte weekplanning wel mee. Een overzichtje.

20140206_140239

Maandag

We maakten de gebruikelijke wereldreis van Zeewolde naar Leeuwarden. ‘s Middags kwam er een jong stel ons huisje in Leeuwarden bezichtigen. Omdat Milan in de zomer stage moet lopen en ik geen school meer heb, zien wij geen reden meer om in Leeuwarden te blijven wonen. De mensen die kwamen kijken, waren meteen enthousiast en als alles meezit, gaan zij per april in ons huisje wonen en verhuizen wij terug naar het zonnige Zeewolde.
Na de bezichtiging ging ik met Milan mee naar school, want hij moest even iets inleveren. Heb ik meteen gezien waar hij op school zit. Het was prachtig. Hij hoorde toen ook meteen dat hij zijn module heeft gehaald (?) en hij was daardoor meteen nóg vrolijker. We besloten de twee positieve berichten (de bezichtiging en de module) te vieren met schransen bij La Place.

12293832015_fcfbf9dea4_o 20140203_162827

Daarna zijn we wezen keten in de Vodafone-winkel, omdat ik Milan’s oude telefoon krijg en mijn SIM-kaart daar te groot voor is. Tegenwoordig is alles mini, dus moest ik een mini SIM-kaart aanvragen. En stiekem openenden we deze website op een iPad en lieten die zo liggen. Boefjes zijn wij.

12295796594_afe0074055_o

 

Dinsdag

Dinsdag was een belangrijke dag voor Ger. Hij werd namelijk gechipt. Met moeite kreeg ik hem in z’n reismandje en maakten we een korte busreis. Uiteraard begon hij zeurderig te mauwen, zodat alle reizigers mijn kant op keken. Ik gooide nog een hand brokjes in het mandje, maar hij deed er niks mee. Hij vond ‘t maar niks. Het chippen zelf ging redelijk snel en pijnloos, dus voor we het wisten zaten we weer in de bus terug. Hij gedroeg zich beter dan op de heenweg. Thuis hebben we hem heerlijk vertroeteld, al snapte hij niet waarom.

‘s Middags deden we boodschappen en maakte ik tomatenprut voor op brood. Ik wilde een soort bruschetta maken, maar dat lukte niet. En bij gebrek aan crackers, smaakte het op een rijstwafel ook perfect.

20140204_132144 20140204_132131

(Acht tomaten, een potje olijven, wat verse basilicum, twee tenen knoflook, peper en gedroogde Italiaanse kruiden.)

Woensdag

Vandaag ben ik vooral bezig geweest met uitschrijven van de opleiding en met solliciteren op alle vacatures in Leeuwarden die me aanspreken en waar ik nog iets van kans op maak. En uiteraard, ‘s middags was het weer tijd voor de boodschappen. Lekker huiselijk.

Donderdag

Dat is vandaag. Vandaag maakte ik met een plumeau het hele huis schoon en vond allerlei dingen onder de kasten en bank. Ger keek mee en at onder andere de brokjes op die onder de kast lagen en speelde met bierdopjes en andere dingen die ooit onder de kast beland zijn. Ger vond dat hartstikke interessant. Milan ook, trouwens, die moest meteen weer foto’s maken van mijn aars. Hij zette zelfs z’n Fifa op pauze, nou dan is het écht boeiend, hoor.

Screenshot_2014-02-06-14-01-38-1

Verder kocht ik vandaag suikervrije snoep voor m’n moeder, omdat ze daar het hele weekend naar op zoek is geweest en kocht ik chlorellapoeder voor door de smoothies. Verder keken we bij de kijkshop naar een dartbord, een kruimeldief en een stofzuiger, maar hebben we besloten niets te kopen. Wel dronken we ergens koffie. Vanavond kregen we bericht dat de nieuwe bewoners van ons huisje het contract hebben getekend, en het dus zeker is dat zij per 1 april hier komen wonen.

Nu zitten we heerlijk te chillen op de bank en vanavond gaan we naar een Après Ski party.

20140206_155457

Morgenmiddag is het weer tijd om naar Zeewolde te gaan, onze ouders op te zoeken en weer een weekendje hard aan het werk te gaan.

Ja, het schoolloze leven bevalt mij wel. Maar niet voor lang. Hele dagen thuiszitten is niets voor mij. Aan de ene kant wil ik graag doordeweeks werken in Zeewolde, waar ik nu eigenlijk alleen de weekenden werk. Aan de andere kant wonen we tot april in Leeuwarden en wil ik hier graag zijn. En aangezien ik geen OV meer heb, is steeds heen en weer reizen ook geen goedkope optie. Dus ik hoop dat ik iets hoor qua werk in Leeuwarden. Maar, werk of geen werk, we redden ons wel.

Ger’s gekke posities

Sinds 15 november 2013 woont Gerrit bij ons. Het is een schatje, echt waar. In het begin moest hij heel erg wennen, maar nu is het de leukste kat die je je maar kunt voorstellen. Het ene moment is het een enorme slijmbal, het andere moment rent hij als een bezetene de kamer door en op sommige momenten gooit hij willekeurige voorwerpen van de tafel af, zoals een bril van iemand die bij ons op bezoek was. Een beetje schizofreen is’ie dus wel. Wat ook leuk is aan Ger, is dat hij tv kijkt. Milan en ik keken pas naar een documentaire over katten. Ger heeft de hele aflevering voor de tv gezeten en zocht elke keer naast of achter de tv waar de katten gebleven waren. Het was leuker om naar Gerrit te kijken dan naar de documentaire.

Een ander ding waar Ger goed in is, is het liggen in de meest vreemde posities. Een fotoserie, opgedragen aan die gekke kat.

Snapchat-20131202032752

Dit is nog niet zo heel gek, alleen een beetje onhandig. Je kan namelijk geen kant op als er een kat met z’n hoofd op je been ligt.

Snapchat-20131209015318

Je zou denken dat de mand groot genoeg is, toch?

20131215_235013

Dit zit toch hartstikke comfortabel?

20131220_204458

Dit is heel mannelijk. Lekker met de benen wijd.

20140116_120011

Dit is zijn favoriete positie. Hij ligt eigenlijk altijd op een stoel, en dan lekker op de rand. Living on the edge.

20140120_142638

Half op de leuning, half op een kussen. Doe ik ook altijd.

20140128_214521

Er zijn dagen dat Milan en ik niet op de bank kunnen zitten.

20140204_102557

Op het randje.

ger

Ook dit is normaal.

Er zijn zelfs dagen dat Ger op een vampiertje lijkt.

GerSnapchat-20140106093759

Borrelende lasagnette

Vanavond at ik lasagnette uit een pakje. Zo, dat is eruit. De laatste tijd ben ik heel erg ‘anti-eten-uit-pakjes’, maar vanavond mocht het. Milan is bij vrienden, dus Ger en ik zijn alleen vanavond. Aan het begin van de avond heb ik recepten opgezocht om vanavond te maken, maar halverwege de zoektocht kwam ik erachter dat ik helemaal geen zin had om uitgebreid te koken voor mezelf.

Gelukkig hebben wij een kast vol met zooi die ik in een moment van verstandsverbijstering en enthousiasme heb gekocht toen het in de aanbieding was, dus er stond nog een pak lasagnette van Knorr. Dat pak leende zich prima voor vanavond. Dus, ik stapte op de fiets en crosste naar de supermarkt om de ingrediënten te kopen die vermeld stonden op het pak. En in plaats van de 300 gram gehakt, nam ik een courgette en champignons mee.

Eenmaal weer thuis begon ik vol goede moed aan het snijden en bakken van de groenten. Saus maken zoals vermeld op de verpakking, bij de groenten, even laten koken en daarna in een ingevette ovenschaal. Een ovenschaal. EEN OVENSCHAAL! Ik was heel even vergeten dat dit gerecht nog drie kwartier in de oven moest. Nu hebben we een oven en een ovenschaal, maar dan in het formaat wat zich leent voor een kaboutermaaltijd. Ziehier het formaat. Ik kan m’n hand er net inleggen, zeg maar.

12177439234_e258a240a4_b

Dus, ik heb zoveel mogelijk van het mengsel in het ovenschaaltje geschept en de rest in de pan gelaten. Dat warm ik morgen wel weer op. Ik heb die hele schaal helemaal volgepropt. Kan geen kwaad dat het bijna overstroomt, dacht ik nog.  En er zit water in. Over het algemeen verdampt water als het verhit wordt, dus de hoeveelheid kon alleen maar slinken.

12177630676_3c37773900_b

Ger en ik keken de Wereld Draait Door, terwijl de lasagnette in de oven stond. Ik draaide aan de knop van de tijd en besloot dat ik af en toe even zou gaan kijken hoe het met het overvolle ovenschaaltje stond. Uiteraard vergat ik dat, en was dit het resultaat.

12177413544_417f9802a6_b

Ach ja, ik heb me ondanks Milan’s afwezigheid niet verveeld vanavond, dat begrijp je wel. De oven blinkt weer, net zoals het ovenschaaltje en het rooster. En ik heb ondanks de druipers heerlijk gegeten en een lesje geleerd, namelijk dat water in saus niet verdampt maar gaat borrelen en dus overstroomt.

Een stichting wil mij het vliegtuig in krijgen

Een tijdje geleden was er een actie van Radio 538. Je moest iets twitteren met #opblaaskrokodil, en dan kon je een reis naar de zon winnen. Ik twitterde iets in de trant van: ‘Ik heb vliegangst, dus moet ik maar drijvend naar de zon op een #opblaaskrokodil.’ Leuk, dacht ik, geef ik die reis aan m’n zusjes, want ik ga écht niet vliegen.

Diezelfde dag nog had ik een nieuwe volger op Twitter: Stichting VALK. En VALK staat dan voor Vliegangstbestrijding Leidse universiteit KLM. Heb ik weer, dacht ik nog. Ik kreeg meteen een bericht van de stichting, dat er binnenkort een turbulentieworkshop is zodat je over je angst voor turbulentie tijdens een vliegreis heen komt. Ik heb drie kwartier in een deuk gelegen. Deze stichting moet mij drogeren, willen ze mij in een vliegtuig krijgen.

Toch werd ik nieuwsgierig en ik ben ik eens gaan rondneuzen op hun website. Ik las verhalen van oud-cliënten, die dankzij stichting VALK van hun vliegangst af waren. Het begin van het verhaal van één van de oud-cliënten kwam mij heel bekend voor. Hij was namelijk bang om de controle uit handen te geven. Dat herken ik zó goed! Treinen, bussen, auto’s, vliegtuigen, helikopters, trams, fietsen, brommers, motors, het liefst bestuur ik ze allemaal zélf zodat mijn leven niet van de rijstijl van een ander afhangt. De eerste maand toen ik voor het eerst met de trein naar school ging, heb ik elke dag met stress in die trein gezeten. Bij elke rare beweging of gek geluidje dacht ik dat het gedaan was. Na een tijdje begon ik er aan te wennen en is het een gewoonte geworden. Héél af en toe heb ik nog wel eens een angstmomentje in de trein, maar dat is heel zelden. Zo lang ik maar afleiding heb, is er niets aan de hand.

De werkwijze van de stichting is als volgt: Eerst kijken ze waar de angst vandaag komt, bij de oud-cliënt uit het voorbeeld was dat dus de controle willen hebben. Vervolgens word je in een vliegsimulator gezet, mag je vragen stellen aan piloten en andere vliegexperts, voorzichtig een vliegtuig aaien en vervolgens ga je een echte vlucht maken.

Ik heb vier keer gevlogen in mijn leven. Naar Turkijke, Marokko, Cyprus en Portugal. De eerste keer dat ik vloog was ik een jaar of twaalf, dus ik dacht nog niet zo veel na over dingen. Ik was wel zenuwachtig voor de vlucht, maar ik was niet doodbang. De vlucht naar Cyprus daarentegen was een heel ander verhaal. De familie ging twee weken naar Cyprus, ik ging een weekje mee. De heenweg vlogen we met z’n allen, de terugweg ging ik alleen terug. Ik was ontzettend bang, maar de vlucht verliep erg rustig, dus dat was een enorm voordeel.

De vlucht naar Portugal was voor mij de druppel. Milan en ik gingen samen een weekje naar Portugal. De heenweg ging goed, toen heb ik zowaar ontspannen in het vliegtuig gezeten en vroeg ik me af waar ik me al die tijd druk om maakte. Na een weekje Portugal was het tijd om weer terug te vliegen naar het koude Nederland. Ik was niet zo heel bang meer. Totdat we halverwege de vlucht een luchtzak kregen. Ik heb gegild en Milan’s hand fijngeknepen. Het voelde alsof we meters naar beneden vielen. Het ging zó snel, maar ik dacht serieus dat we neer zouden storten. Een vrouw naast ons zat iedereen een beetje dom uit te lachen. “Haha, het is maar turbulentie. Is gewoon turbulentie, ha ha.” Ik kon haar wel voor haar hoofd stompen, net zoals meerdere mensen in het vliegtuig die schrokken. Sindsdien doe ik het nooit meer. Ik wil nooit meer zó bang zijn.

Maar, stichting VALK heeft mij aan het denken gezet. Ik droom nu al drie dagen over vliegtuigen. Vannacht droomde ik dat ik met andere mensen over onze vliegangst heen wilde komen en we dus een vlucht gingen maken. In mijn dromen was ik heel ontspannen, dus toen ik wakker werd voelde het goed gevlogen te hebben. Totdat ik weer aan die luchtzak dacht. Ik kan me niet voorstellen dat ik óóit nog eens in een vliegtuig stap zonder dat ik ga hyperventileren. Of ik moet heel dronken zijn, een overdosis slaappillen hebben ingenomen of gedrogeerd zijn. Maar dan nog twijfel ik eraan of ik in dat ding stap.

Kijk dan wat een prachtige kiekjes ik maakte op de heenweg richting Portugal.

vlieg1

vlieg2

vlieg3

vlieg4

Afvalrace, week 2

Het begin: 75,7
Week 1: 74,9
Week 2: 74,7

Deze week viel het afvallen me zwaar. Ik droomde over pizza calzone’s, patat met een grote klodder mayo en een enorme reep chocolade. Naar mijn idee heb ik ook meer gegeten dan vorige week. Vooral omdat ik zaterdag met m’n jongste zusje warme chocomel met slagroom heb gedronken en we zondag uiteten zijn geweest, had ik het gevoel dat er weer tien kilo aanzat. Toen ik vanochtend op de weegschaal ging staan, bleek dat ik 0,2 kilo was afgevallen. Niet een enorme prestatie waar ik heel trots op ben, maar er is toch iets af. En daar doen we het voor.

20140121_092921

Weer even een foto-update van afgelopen week.

20140116_14105120140115_131909

Crackers als ontbijt. Crackers als lunch.

20140115_121032

Ik trapte er weer in en nam weer een salade als lunch. Dit keer was de salade rijk gevuld, zeker vergeleken met de salade van vorige week. Dus dit was te doen.

20140116_17311420140118_182730

20140116_18164320140117_111947

Volgens mij heb ik afgelopen week wel honderd keer ratatouille gegeten. Ik heb het twee keer gemaakt, maar had zo’n grote hoeveelheid, dat ik er drie dagen van kon eten. Na een tijdje at ik zelfs ratatouille met salade als lunch, omdat het anders niet op kwam en het weggegooid moest worden. Zonde natuurlijk!

20140118_130140

Zaterdag dronken mijn jongste zusje Joni en ik een XL-chocomel bij de Hema. Mét slagroom. We hadden even een zussenmomentje, en besloten dat af te sluiten met een warme chocomel. Ik moet zeggen dat ik er enorm van genoten heb.

20140118_141927

Een prima tussendoortje voor de lekkere trek, is een blik maïs wegwerken.

20140119_134404

Ik had nog paprika en tomaat over van de ratatouille. Die heb ik gesneden, en daar samen met een komkommer en een pot olijven een heerlijke salade van gemaakt.

20140119_18550420140119_19232720140119_200521

En dit was zondag, oftewel, zondigdag. Als vegetariër heb je vaak niet zo heel veel keuze qua gerechten in een restaurant, dus ik was verplicht tot een salade geitenkaas als voorgerecht, een soort wrap met groenten als hoofdgerecht en een kop verse muntthee na. En ik heb maar vier patatjes met mayo op. En dan niet vier porties, maar vier losse frieten.

20140120_10181220140120_120348

Gisteren ontbeet ik een notenbol met geitenkaas en lunchte ik een salade met komkommer, paprika (nog steeds over van de ratatouille) en zongedroogde tomaatjes.

En vanaf vandaag gaan we er weer keihard tegenaan. Aanstaande vrijdag gaan we als personeelsuitje ergens eten en daarna bowlen. Dat wordt weer zondigen, dus.